στον Έβρο, αντίστοιχα) ο Συνήγορος είχε επισηµάνει τα προβλήµατα, τα οποία ανακύπτουν από την επιβολή διοικητικής απέλασης αδιακρίτως σε βάρος όλων των αλλοδαπών, οι οποίοι συλλαµβάνονται, παρατηρώντας ότι η διοικητική κράτηση των συλληφθέντων στις περισσότερες περιπτώσεις διαρκεί µέχρι την εξάντληση του ανωτάτου χρονικού ορίου και σε ελλιπέστατες συνθήκες και υποδοµές που δεν επαρκούν για ολιγοήµερη κράτηση, πόσο µάλλον για µακρόχρονη παραµονή. Στην αυτοψία στην Π.Ράλλη την 4-10-2012 επιβεβαιώνεται επίσης το γεγονός, που ο Συνήγορος πιστοποιεί και από αναφορές, της έκπτωσης από τη νοµιµότητα αλλοδαπών που ζουν για χρόνια στην Ελλάδα και δεν έχουν καταφέρει τη στιγµή της σύλληψης να συγκεντρώσουν τις οικονοµικές προϋποθέσεις για την ανανέωση της άδειας παραµονής (ενδεικτικές υποθέσεις 154190, 158034, 159535/2012). Συλλήβδην «παράνοµοι» χαρακτηρίζονται κι αυτοί και συµβαίνει να συλλαµβάνονται µαζί µε τις οικογένειές τους. Ορατή διέξοδος θα υπήρχε εάν η εισροή κρατουµένων αντιστοιχούσε σε ταχεία απέλασή τους, αντιθέτως παρατηρείται αύξηση του αριθµού στα κέντρα κράτησής τους. Στην Κόρινθο, ο πληθυσµός των εγκλείστων από 700 τον Οκτώβριο 2012 έχει αυξηθεί σε 1000 περίπου άτοµα σήµερα, όπως µας ενηµέρωσε η ΕΛ.ΑΣ. Ο τριπλασιασµός του αριθµού των κρατουµένων στην Αµυγδαλέζα τους έξη µήνες µεταξύ Σεπτεµβρίου 2012 και Μαρτίου 2013 (1512 κρατούµενοι την 27-3-12) είναι γεγονός, παρά το µεγάλο αριθµό των αλλοδαπών που αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω συµπλήρωσης του ανώτατου ορίου κράτησης. Με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. της 7-12-12, απελάθηκαν ή επέστρεψαν οικειοθελώς στις χώρες καταγωγής τους περίπου 1 στους 30 από τους αλλοδαπούς που είχαν κρατηθεί στην Αµυγδαλέζα από την έναρξη λειτουργίας του Κέντρου και ο λόγος επιστροφής/απελευθέρωσης ήταν 1 προς 11 (βλ. αναλυτικά αριθµητικά στοιχεία στην έκθεση αυτοψίας Αµυγδαλέζας). Τα στοιχεία αυτά είναι ενδεικτικά της δυσκολίας να επιτευχθεί η απέλαση/αποµάκρυνση, που συνιστά ωστόσο τη δικαιολογητική βάση της κράτησης. Το σηµαντικότερο πρόβληµα, που έχει και στο παρελθόν επισηµάνει ο Συνήγορος, είναι ότι η κράτηση από αναγκαίο και περιορισµένο διοικητικό µέτρο εν όψει απέλασης/αποµάκρυνσης, έχει καταστεί γενική πρακτική, ακόµη και σε περιπτώσεις που είναι ανέφικτη η απέλαση αλλοδαπών από την χώρα (π.χ. αδυναµία εκτέλεσης της απέλασης στις χώρες καταγωγής, µη συνεργασία των αρµοδίων προξενικών αρχών, αδιευκρίνιστη ιθαγένεια κλπ.), κατά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας που διέπει κάθε στερητικό της ελευθερίας µέτρο (άρθρ.5 παρ.3 Συντάγµατος, άρθρ.5 ΕΣ∆Α). Βλ. µεταξύ άλλων απόφαση του Ε∆∆Α, Tabesh κατά Ελλάδος, προσφυγή 8256/07, (2009), καταδικαστική της χώρας µας για κράτηση λόγω ανέφικτης απέλασης. Σηµειώνεται επίσης και η δηµόσια δήλωση του CPT (Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συµβουλίου της Ευρώπης) το 2011 σχετικά µε τις συνθήκες κράτησης και την εν γένει πολιτική της κράτησης των παράτυπων αλλοδαπών http://www.cpt.coe.int/documents/grc/2011-10-inf-grc.pdf). Τη συστηµατική κράτηση των παράτυπων µεταναστών, ακόµη κι όταν η απέλαση είναι ανέφικτη, και σε συχνά απάνθρωπες ή εξευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης σε αστυνοµικά κρατητήρια, επισηµαίνει στην πρόσφατη έκθεσή του και ο Επίτροπος του Συµβουλίου της Ευρώπης για τα ∆ικαιώµατα του Ανθρώπου κ. Ν.Μούιζνιεκς, µετά την επίσκεψή του στην Ελλάδα (28/1-1/2/2013)5. Ακόµη και σε χώρες όπου η απέλαση/αποµάκρυνση είναι εφικτή, η ΕΛ.ΑΣ. αντιµετωπίζει περιορισµένη προθυµία συνεργασίας εκ µέρους των προξενικών αρχών όσον αφορά την ταυτοποίηση των αλλοδαπών και τη χορήγηση σε αυτούς των απαραίτητων για την επιστροφή ταξιδιωτικών εγγράφων (βλ. συνάντηση µε το Τµήµα Απελάσεων ∆/νσης Αλλοδαπών Αττικής στο πλαίσιο της αυτοψίας της 4-10-2012), πρόβληµα για το οποίο τα 5 www.coe.int, βλ. ιδίως παρ.141 επ. της έκθεσης. 7