ðáñÜñôçìáã:â ðáñÜñôçìá ÐÅÑÉÃÑÁÖÅÓ ×ÙÑÙÍ ÊÑÁÔÇÓÇÓ ÊÁÉ ÔÙÍ ÓÕÍÈÇÊÙÍ ÔÏÕÓ ÁÐÏ ÁËËÅÓ ÐÇÃÅÓ ÅÊÈÅÓÅÉÓ Ì.Ê.Ï. ÊÁÉ ÄÉÅÈÍÙÍ ÏÑÃÁÍÉÓÌÙÍ, ÄÇÌÏÓÉÅÕÌÁÔÁ ÔÏÕ ÔÕÐÏÕ, ÉÓÔÏÓÅËÉÄÓ ÅÍÇÌÅÑÙÓÇÓ, ÅÍÔÕÐÁ ÐÏËÉÔÉÊÙÍ ÏÌÁÄÙÍ ÊËÐ Ïé ðßíáêåò ðñïÝêõøáí áðü ôçí ôáîéíüìçóç ôùí ðëçñïöïñéþí ôùí êåéìÝíùí ðåñéãñáöÞò ôùí ÷þñùí áðü ôïõò åñùôþìåíïõò (ÐÁÑÁÑÔÇÌÁ Á) êáé ôùí ðáñáêÜôù êåéìÝíùí. Ôá ôåëåõôáßá ðåñéÝ÷ïõí ìáñôõñßåò ìåôáíáóôþí êáé õðáëëÞëùí Ì.Ê.Ï. ðïõ ñùôÞèçêáí, äåäïìÝíá ðïõ âñÝèçêáí óôïí çìåñÞóéï ôýðï, óå äéáäéêôõáêïýò ÷þñïõò åíçìÝñùóçò, óå åêèÝóåéò áíèñùðéóôéêþí ïñãáíþóåùí (Ì.Ê.Ï. êëð), óå ìðñïóïýñåò áíôéñáôóéóôéêþí ïìÜäùí êáé ìéá óðïõäáóôéêÞ åñãáóßá. Óôïé÷åßá üðùò áõôÜ ðïõ áöïñïýí óôçí êáèçìåñéíüôçôá ôùí êñáôïõìÝíùí äåí óõíïøßæïíôáé óå ðßíáêá ëüãù ôïõ ðåñéãñáöéêïý ðåñéå÷ïìÝíïõ ôïõò. Åðßóçò êÜðïéá óôïé÷åßá äåí êáôá÷ùñÞèçêáí óå ðßíáêá êáèþò áöïñïýí óå ðåñéïñéóìÝíï áñéèìü ÷þñùí. Το βασικότερο πρόβληµα στους χώρους εγκλεισµού εστιάζεται στην ανυπαρξία υποδοµής. Είναι χώροι ακατάλληλοι για παραµονή και διηµέρευση, ενώ τα προβλήµατα επιτείνονται από την υπερσυγκέντρωση ανθρώπων που οδηγούνται σε αυτούς. ðßíáêáò: 10 . ÁÍÕÐÁÑÎÉÁ ÕÐÏÄÏÌÇÓ, ×ÙÑÏÉ ÁÊÁÔÁËËÇËÏÉ ÃÉÁ ÄÉÁÌÏÍÇ ÊÁÉ ÄÉÇÌÅÑÅÕÓÇ, ÓÕÍÙÓÔÉÓÌÏÓ ðßíáêáò: 7 Στη Γ.Α.Δ.Α. σύµφωνα µε τη µαρτυρία µετανάστη, που ήταν κρατούµενος το 1995, σε ένα χώρο 60 τ.µ. Περίπου, βρίσκονταν 30 µε 40 άτοµα, µε αποτέλεσµα να αντιστοιχούν λιγότερα από 2 τ.µ. στον καθένα. Κοιµόνταν στο πάτωµα, χωρίς στρώµα ή ακόµη και σε βάρδιες. Μια άλλη µετανάστρια, η οποία κρατήθηκε εκεί το 1992, στον έβδοµο όροφο του κτιρίου, αναφέρει ότι σε ένα κελί 12 τ.µ. κρατούνταν 20 γυναίκες. Έτσι, αναλογούσε 0,6 τ.µ. στην καθεµία. Στο Κέντρο Κράτησης Ελληνικού, σύµφωνα µε µετανάστη που κρατήθηκε εκεί το 2004, ήταν πολύ στριµωγµένοι, αφού το κάθε κελί είχε χωρητικότητα 2 ατόµων (περίπου, 7 τ.µ.) “στοιβάζονταν” εκεί, γύρω στα δεκαπέντε άτοµα, δηλαδή λιγότερο από 0,5 τ.µ. στον κάθε κρατούµενο. Γενικότερα, αναφορικά µε τα αστυνοµικά τµήµατα, υπάλληλος της Διεθνούς Αµνηστίας, ο οποίος έχει επισκεφθεί σχεδόν είκοσι από αυτά, αναφέρει ότι -αν και παρουσιάζουν αποκλείσεις µεταξύ τους ως προς την ποιότητα και ως προς τον πληθυσµό των κρατουµένων- στα περισσότερα, χρησιµοποιούνται ένα ή δύο κελιά, κάθε φορά που πρέπει να κρατηθούν µετανάστες. Σύµφωνα µε την ίδια µαρτυρία, τονίζεται ότι συνάντησε 67 ανθρώπους να επιβιώνουν σε κελί µόλις 9 τ.µ., περίπου. Ο ίδιος υπάλληλος της Διεθνούς Αµνηστίας τονίζει ότι τα κρεβάτια τοποθετούνται πολύ κοντά το ένα στο άλλο, έχοντας απόσταση µεταξύ τους µεταξύ 10 και 20 εκ. αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια κίνησης. Ειδικότερα για το τµήµα Αλλοδαπών Αττικής υπογραµµίζει ότι «είναι µικρό για τον αριθµό των ανθρώπων που κρατούνται εκεί» και συµπληρώνει ότι «τα κρεβάτια των γυναικών ήταν αναγκαστικά κολλητά µεταξύ τους». Για το προηγούµενο κτίριο του τµήµατος Αλλοδαπών Αττικής, αναφέρει ότι «τα κελιά είναι µικρά, µε ελάχιστα κενά µεταξύ των κρεβατιών». Χαρακτηριστικά είναι τα δηµοσιεύµατα στις 14/7/02, στον ηµερήσιο τύπο (“Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”, “Αυγή”, “Εποχή”), όπου καταγράφεται απόδραση από το χώρο κράτησης της Βέννας Ροδόπης. Ως µία από τις βασικές αιτίες αναγράφονται οι συνθήκες κράτησης. «…Ένα τετραγωνικό µέτρο αντιστοιχεί σε κάθε πρόσφυγα…900 αλλοδαποί κρατούµενοι…», γράφουν οι εφηµερίδες, ενώ σε άλλο ρεπορτάζ αναφέρεται: «Στριµωγµένοι και “σκασµένοι” από τη ζέστη µετανάστες “απέδρασαν” από τα κρατητήρια». Ακόµη µια απόδραση καταγράφεται στις 12/ 7/02, από το χώρο κράτησης στο Ελαφοχώρι Έβρου. Όσο για τους λόγους, καταγράφονται ακριβώς οι 69