498542
Μαρτυρία- Λήψη μαρτυρίας απο
- Border Violence Monitoring Network
- Σχετικό κέντρο κράτησης
- Χώρα κέντρου κράτησης
- Ελλάδα 3
- Διάρκεια κράτησης
- 2 - 4 μήνες
- Εθνικότητα
- Τουρκία
- Φύλο
- Αρσενικό
- Τύπος σύλληψης
- Ιδιωτική
- Ποιος ήταν ο λόγος που βρισκόταν σε κράτηση;
- Παράτυπη είσοδος
- Ενημερώθηκε για την διάρκεια κράτησης;
- Όχι
- Είχε προσβαση σε διερμηνεία;
- Ναι
- Είχε πρόσβαση σε ιατρική βοήθεια;
- Ναι, αλλά ανεπαρκής
- Είχε πρόσβαση σε μη κυβερνητικές οργανώσεις;
- Όχι
- Είχε πρόσβαση σε νομική συνδρομή;
- Όχι
- Έχει κάνει αίτηση για άσυλο;
- Ναι
- Αριθμός κρατουμένων στο κελί
- 2
- Αξιολόγηση υγιεινής
- Πολύ χαμηλή ποιότητα
- Τύπος κελιού
- Δωμάτιο, κοινή χρήση
- Είχε πρόσβαση σε τηλέφωνο;
- Ναι, δικό του/της
- Εξαερισμός
- Δυσλειτουργικός
- Ποιότητα γευμάτων
- Πολύ χαμηλή ποιότητα
- Είχε πρόσβαση σε νερό;
- Ναι
- Είχε πρόσβαση σε εξωτερικό χώρο;
- Ναι
- Είχε πρόσβαση σε κρεβάτι;
- Ναι
- Είχε πρόσβαση σε στρώμα;
- Ναι
- Περιγραφή
The respondent is a Turkish national who was arrested in the Evros region in mid-2026 and taken to the Fylakio Pre-Removal Detention Centre (PRDC) where he was detained for 45 days. He explained that all his belongings were confiscated upon entry into the PRDC except cash money, including his mobile phone and shoe laces. He was reportedly detained in a room along with 60-70 people despite a capacity of approximately 30, and forced to sleep on a cold cement plinth, without a bed or mattress. He recalled an incident where he rolled off a cement ledge while sleeping and severely injured his arm: “Once in the night I fell from this ‘bed’, I had panic attacks, I could not breathe. I had pain in my shoulder and arm - I thought I might have broken my arm or shoulder”. He was reportedly taken to the hospital only after two days, despite shouting in pain and requesting help from the facility’s staff. The respondent further explained that very limited time windows were given to detainees in Fylakio PRDC to get their meals, that only one bottle of shampoo was provided for every five persons and that the facility did not provide hot water. He added that one out of the four payphones installed in the courtyard - reportedly accessible one hour per day to detainees - was operational. This was described as insufficient to cover the needs of all detainees. In addition, making phone calls reportedly required buying phone cards from a market visiting the facility up to twice a week and remembering conversation partners’ phone numbers. The respondent explained being provided with official documents only after being transferred to the Fylakio RIC, which happened after he undertook a five-day hunger strike. In the Fylakio RIC, he was reportedly able to register his asylum application, and was then transferred after 5-6 days to Xanthi PRDC. His requests for information in Xanthi remained unanswered, or received with disdain - he was reportedly once told by a police officer: “Ask your God to help you”. The respondent described prison-like detention conditions in Xanthi. He described unsanitary conditions, specifically of the bathrooms and toilets which he said he cleaned every time he wanted to make use of them with products he bought himself. He explained sharing his room with one other person, in a section of the PRDC detaining 60-70 people. He described a dysfunctional air conditioning system and cold temperatures at night, and a lack of reaction from the police to fix this issue. The respondent reported that food was distributed once per day around 2-3pm, with no fridge provided for detainees to preserve their meals. He described inadequate provision of healthcare services, with access to the hospital being denied to him despite the treatment provided by the facility’s doctor being inefficient for his medical condition. Finally, the respondent explained feeling helpless in face of the general lack of support, and described the psychological distress of detainees in Xanthi: “People are shouting, and the majority of people are depressed. They have so many problems, they want to fight, they are not happy being here.”
- Μετάφραση
- Davacı, 2026’nın ortalarında Meriç (Evros) bölgesinde tutuklanan ve 45 gün boyunca alıkonulduğu Fylakio Geri Gönderme Merkezi’ne (PRDC) götürülen bir Türk vatandaşıdır. Merkeze girişte nakit para haricinde cep telefonu ve ayakkabı bağcıkları da dahil olmak üzere tüm eşyalarına el konulduğunu ifade etmiştir. Yaklaşık 30 kişilik kapasiteye sahip bir odada 60-70 kişiyle birlikte tutulduğunu, yatak veya yatak takımı olmadan soğuk beton bir zemin üzerinde uyumaya zorlandığını belirtmiştir. Uykusunda beton çıkıntıdan düşerek kolundan ağır şekilde yaralandığı bir olayı şu sözlerle aktarmıştır: “Bir gece bu 'yataktan' düştüm, panik atak geçirdim, nefes alamıyordum. Omuzumda ve kolumda şiddetli bir ağrı vardı; kolumu veya omuzumu kırmış olabileceğimi düşündüm.” Çığlıklar içinde acı çekmesine ve tesis personelinden yardım talep etmesine rağmen ancak iki gün sonra hastaneye götürüldüğünü bildirmiştir. Davacı ayrıca, Fylakio PRDC'deki tutuklulara yemeklerini almaları için çok kısıtlı süreler verildiğini, her beş kişiye yalnızca bir şişe şampuan sağlandığını ve tesiste sıcak su bulunmadığını açıklamıştır. Avluda bulunan ve tutukluların günde bir saat erişimine izin verilen dört ankesörlü telefondan sadece birinin çalışır durumda olduğunu eklemiştir. Bu durumun tüm tutukluların ihtiyaçlarını karşılamak için yetersiz olduğu belirtilmiştir. Ayrıca telefon araması yapabilmek için haftada en fazla iki kez tesise gelen bir pazardan telefon kartı satın alınması ve aranacak kişilerin telefon numaralarının ezbere bilinmesi gerektiği bildirilmiştir. Davacı, yalnızca beş günlük bir açlık grevine başladıktan sonra Fylakio İlk Kabul Merkezi’ne (RIC) sevk edildiğini ve resmi belgelerin kendisine ancak burada verildiğini ifade etmiştir. Fylakio RIC'de sığınma başvurusunu kayıt altına aldırabildiğini ve 5-6 gün sonra İskeçe (Xanthi) PRDC'ye sevk edildiğini belirtmiştir. İskeçe'deki bilgi talepleri ya yanıtsız kalmış ya da küçümsemeyle karşılanmıştır; aktardığına göre bir polis memuru kendisine bir keresinde "Sana yardım etmesi için Tanrı'na yalvar" demiştir. Davacı, İskeçe'deki tutukluluk koşullarını cezaevi şartlarına benzetmiştir. Banyo ve tuvaletlerin hijyenik olmadığını, her kullanım öncesinde kendi satın aldığı ürünlerle buraları temizlediğini anlatmıştır. 60-70 kişinin tutulduğu bir bölümde, odasını başka bir kişiyle paylaştığını belirtmiştir. Klimaların çalışmadığını, geceleri havanın çok soğuk olduğunu ve polisin bu sorunu çözmek için herhangi bir adım atmadığını ifade etmiştir. Yemeklerin günde bir kez öğleden sonra saat 2-3 civarında dağıtıldığını ve tutuklulara yemeklerini muhafaza edebilmeleri için buzdolabı sağlanmadığını bildirmiştir. Tesis doktoru tarafından verilen tedavinin tıbbi durumuna yetersiz kalmasına rağmen hastaneye sevk edilme talebinin reddedildiğini ve sağlık hizmetlerinin yetersiz olduğunu anlatmıştır. Son olarak davacı, genel destek eksikliği karşısında kendini çaresiz hissettiğini söylemiş ve İskeçe'deki tutukluların yaşadığı psikolojik yıkımı şu sözlerle tanımlamıştır: “İnsanlar bağırıyor ve çoğunluk depresyonda. O kadar çok sorunları var ki, kavga etmek istiyorlar, burada olmaktan mutlu değiller.”