Ελλάδα
Χώρα- Εισαγωγή
Η κράτηση μεταναστών στην Ελλάδα αποτελεί κεντρικό στοιχείο των μηχανισμών ελέγχου των εθνικών συνόρων, ιδίως από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και υποτίθεται ότι αποσκοπούν στην αποτροπή της παράτυπης μετανάστευσης και στη διασφάλιση των ελληνικών συνόρων, οι πρακτικές αυτές έχουν δημιουργήσει ένα σύνθετο τοπίο, το οποίο χαρακτηρίζεται από συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος των μετακινούμενων πληθυσμών.
Οι χώροι κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα έχουν δεχθεί έντονη κριτική και καταδίκη λόγω του σοβαρού υπερπληθυσμού και των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης. Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα αναφέρουν συχνά ότι στους χώρους αυτούς απουσιάζουν βασικές υπηρεσίες και υποδομές.
Πληθώρα μαρτυριών καταγράφει καταγγελίες για κακομεταχείριση από τις αρχές επιβολής του νόμου εντός των χώρων κράτησης, με τους κρατούμενους, τους παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους ακτιβιστές να κάνουν λόγο για σωματική βία, παραμέληση και εξευτελισμό. Αυτή η κουλτούρα ατιμωρησίας δυσχεραίνει τις προοπτικές απόδοσης ευθυνών, καθώς οι καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά των αρχών συχνά αγνοούνται ή απορρίπτονται. Όργανα ελέγχου, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (CPT), έχουν εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για τον παγιωμένο χαρακτήρα αυτών των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίες εμποδίζουν τον ουσιαστικό έλεγχο. Ένα σημαντικό εμπόδιο για τους κρατούμενους είναι η έλλειψη ενημέρωσης σχετικά με τα νομικά τους δικαιώματα. Σε πολλά άτομα δεν παρέχεται επαρκής νομική συνδρομή ή υπηρεσίες διερμηνείας, γεγονός που οδηγεί σε σύγχυση και αίσθημα αδυναμίας όσον αφορά το νομικό τους καθεστώς.
Μέσα σε αυτές τις άθλιες συνθήκες, οι κρατούμενοι έχουν εκφράσει την αντίστασή τους μέσω οργανωμένων διαμαρτυριών, απεργιών πείνας και άλλων μορφών συλλογικής δράσης, διεκδικώντας την αξιοπρέπεια και την αναγνώρισή τους. Μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ομάδες αλληλεγγύης διαδραματίζουν καίριο ρόλο στη στήριξη αυτών των κινημάτων, ενισχύοντας τις φωνές των θιγόμενων ατόμων και αναδεικνύοντας τις αδικίες που κυριαρχούν στο σύστημα κράτησης.
Υπάρχει ελάχιστη επίσημη σαφήνεια σχετικά με τον ακριβή αριθμό των ατόμων που κρατούνται στην Ελλάδα, καθώς και για τις τοποθεσίες όπου βρίσκονται. Αντίστοιχα, είναι δύσκολο να οριοθετηθεί το σύνολο των χώρων κράτησης. Στην Ελλάδα λειτουργούν επτά κέντρα κράτησης μεταναστών ενόψει απομάκρυνσης: έξι στην ηπειρωτική χώρα (Αμυγδαλέζα, Πέτρου Ράλλη, Κόρινθος, Ξάνθη, Παρανέστι, Φυλάκιο) και ένα στα νησιά, στην Κω. Σύμφωνα με στοιχεία που παρείχε η ελληνική κυβέρνηση, η συνολική χωρητικότητα των χώρων κράτησης πριν από την απομάκρυνση (επιστροφή) ανερχόταν σε 3.836 θέσεις στα μέσα του 2024. Αλλοδαποί πολίτες κρατούνται επίσης σε κλειστές ελεγχόμενες δομές στα νησιά, καθώς και σε πολυάριθμα αστυνομικά τμήματα και άλλες αστυνομικές εγκαταστάσεις, όπως σταθμοί συνοριοφυλακής. Κατά τη διάρκεια του 2023, εκδόθηκαν 24.174 αποφάσεις κράτησης από την Ελληνική Αστυνομία. Στο τέλος του 2023, ο συνολικός αριθμός των υπηκόων τρίτων χωρών που κρατούνταν σε αστυνομικά τμήματα ή άλλες εγκαταστάσεις σε όλη τη χώρα ανερχόταν σε 2.564. Επιπλέον, καθ' όλη τη διάρκεια του 2022, ο συνολικός αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων που βρίσκονταν υπό διοικητική κράτηση σε Προαναχωρησιακά Κέντρα Κράτησης και αστυνομικά τμήματα σε όλη τη χώρα ήταν 504.
Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα. Στον Έβρο, έχουν χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς πρόχειρες εγκαταστάσεις —κυρίως αποθήκες σιτηρών που διαμορφώθηκαν κατάλληλα— ως χώροι κράτησης. Έρευνες έχουν επίσης αποκαλύψει την ύπαρξη ημιεπίσημων χώρων, όπως η εγκατάσταση στον Πόρο, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως ανεπίσημος χώρος κράτησης πριν από επιχειρήσεις επαναπροώθησης, δεδομένης της παντελούς απουσίας οποιασδήποτε καταγραφής της κράτησης. Μαρτυρίες που έχουν συλλεχθεί από φορείς που δραστηριοποιούνται στο πεδίο υποδεικνύουν ότι η κράτηση σε άτυπους χώρους πριν από τις επαναπροωθήσεις αποτελεί συνήθη πρακτική στην περιοχή. Οι ερευνητές έχουν επίσης αναφερθεί σε περιφραγμένους προαύλιους χώρους, οικίσκους (τύπου κοντέινερ), αποθήκες, γκαράζ, ακόμη και σε χώρους φύλαξης ζώων.
Η πορεία της κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα προκαλεί ανησυχία. Η ρητορική της τρέχουσας δεξιάς κυβέρνησης τάσσεται όλο και περισσότερο υπέρ του αυστηρού ελέγχου και των τιμωρητικών μέτρων, εγείροντας ανησυχίες σχετικά με προτάσεις που ενδέχεται να διευρύνουν το πεδίο εφαρμογής και τις αρμοδιότητες του συστήματος κράτησης. Υπό το πρίσμα αυτών των εξελίξεων, η καταγραφή και η αντιμετώπιση της πραγματικότητας πίσω από τα κάγκελα καθίστανται πιο επιτακτικές από ποτέ.
- Ερευνητές
Η βάση δεδομένων και η σελίδα που αφορά την Ελλάδα βασίζονται σε συνεχιζόμενα συνεργατικά έργα μεταξύ των Border Criminologies, Mobile Info Team και Border Violence Monitoring Network. Η βασική ομάδα υποστηρίζεται από εθελοντές στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειםo.
Η Mary Bosworth είναι Καθηγήτρια Εγκληματολογίας, Διευθύντρια του Κέντρου Εγκληματολογίας (Centre for Criminology) και μέλος (Fellow) του St Cross College στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ παράλληλα κατέχει θέση Καθηγήτριας Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Monash της Αυστραλίας. Στην Οξφόρδη, η Mary διευθύνει το Border Criminologies, μια διεπιστημονική ερευνητική ομάδα που εστιάζει στις διασυνδέσεις μεταξύ ποινικής δικαιοσύνης και ελέγχου των συνόρων. Η καθηγήτρια Bosworth έχει δημοσιεύσει εκτενώς σχετικά με την κράτηση μεταναστών σε διάφορες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ουγγαρία και η Ιταλία. Αυτή την περίοδο διεξάγει έρευνα για τη μεταφορά κρατουμένων εντός της χώρας, καθώς και για τις απελάσεις. Το ερευνητικό έργο της καθηγήτριας Bosworth έχει χρηματοδοτηθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας (European Research Council), το Leverhulme Trust, τη Βρετανική Ακαδημία (British Academy), το ESRC, το Nuffield Foundation, τα Open Society Foundations και το John Fell Fund. Η Mary είναι αρχισυντάκτρια (για το Ηνωμένο Βασίλειο) του περιοδικού Theoretical Criminology, καθώς και συν-επιμελήτρια των σειρών Routledge Studies in Criminal Justice, Borders and Citizenship και Clarendon Studies in Criminology (εκδόσεις Oxford University Press).
Η Ανδριανή Φίλη ασχολείται με το ζήτημα της κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα από το 2011, τόσο ως ερευνήτρια όσο και ως στέλεχος μη κυβερνητικών οργανώσεων. Αξιοποιώντας έναν μεγάλο όγκο εμπειρικών δεδομένων, η διδακτορική της έρευνα διερεύνησε τους μηχανισμούς μέσω των οποίων το σύστημα κράτησης στην Ελλάδα κατάφερε να αντέξει την έντονη κριτική, υποστηρίζοντας παράλληλα μια συνέχεια θεσμικού ρατσισμού και επιβλαβών πρακτικών. Το τρέχον ερευνητικό της έργο, το οποίο χρηματοδοτείται από το Wellcome Trust, εξετάζει τον ρόλο και τον αντίκτυπο της παροχής υγειονομικής περίθαλψης σε άτομα που βρίσκονται σε κέντρα κράτησης μεταναστών, καθώς και μετά την αποδέσμευσή τους στην Ελλάδα. Αντλώντας στοιχεία από διάφορες πηγές, η έρευνα εξετάζει επίσης τη συνέχεια των εμπειριών ιατρικής φροντίδας εντός και εκτός αυτών των χώρων, καθώς και τη διαχρονική τους διάσταση, εντοπίζοντας συνδέσεις μεταξύ των ζωνών καραντίνας και εγκλεισμού για όσους θεωρούνται «ανεπιθύμητοι» στη χώρα. Στην Ελλάδα, συμμετέχει επίσης σε δράσεις «αντι-χαρτογράφησης» (counter-mapping) των χώρων εγκλεισμού μεταναστών, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς της κοινωνίας των πολιτών.
Η Manon Louis είναι αναλύτρια πληροφοριών ανοιχτών πηγών (OSINT), με εξειδίκευση σε οπτικές έρευνες (visual investigations) και διεπιστημονικές ερευνητικές μεθόδους. Έχει εργαστεί εκτενώς στο πεδίο —συμπεριλαμβανομένης της καταγραφής μαρτυριών— καθώς και σε δράσεις συνηγορίας στο πλαίσιο του δικτύου Border Violence Monitoring Network (BVMN), ενώ προηγουμένως συντόνιζε τις δράσεις συνηγορίας προς την ΕΕ για λογαριασμό της οργάνωσης Mobile Info Team. Το έργο της εστιάζει στις επαναπροωθήσεις (pushbacks), την κράτηση μεταναστών και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα σύνορα της ΕΕ.
Η Alice T είναι ερευνήτρια που μελετά τις κρατικές πρακτικές κράτησης σε βάρος φυλετικοποιημένων ατόμων στην Ελλάδα, καθώς και τους τρόπους αντίστασης σε αυτές, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Η Λένα Καραμανίδου είναι Συντονίστρια Έρευνας και Διερευνήσεων στο δίκτυο Border Violence Monitoring Network (BVMN), όπου διεξάγει έρευνα και συντονίζει έργα σχετικά με τις τεχνολογίες και τις υποδομές επιτήρησης, την κράτηση και τις πρακτικές βίας στα σύνορα. Παράλληλα, διεξάγει έρευνα για τα συνοριακά καθεστώτα, τις υποδομές και τις πρακτικές ελέγχου στα ελληνοτουρκικά χερσαία σύνορα (στον Έβρο) —συμπεριλαμβανομένης της μελέτης τοπικών ιστοριών κράτησης και επαναπροωθήσεων— μέσω επιτόπιας έρευνας και αρχειακής μελέτης. Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως ακαδημαϊκή ερευνήτρια. Στις δημοσιεύσεις της περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα έργα: «Από την Εξαίρεση στην Εκτός Νόμου Κανονικότητα: Επαναπροωθήσεις και Ρατσιστική Κρατική Βία κατά Ατόμων που Διασχίζουν τα Ελληνοτουρκικά Χερσαία Σύνορα» και «Θεμελιώδη Δικαιώματα, Λογοδοσία και Διαφάνεια στην Ευρωπαϊκή Διακυβέρνηση της Μετανάστευσης: Η Περίπτωση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (Frontex)».
Ο Στέργιος Μαγκριώτης είναι ερευνητής με επίκεντρο την κράτηση μεταναστών, την καθημερινότητα σε συνθήκες εκτοπισμού και τη φροντίδα. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου όπου και έχει διδάξει σε αντικείμενα σχετικά με τα σύνορα, το άσυλο, και τις παρεμβάσεις ανθρωπιστικής βοήθειας.
Ο Φοίβος Συμεωνίδης είναι ερευνητής OSINT (ανοιχτών πηγών) και οπτικοακουστικής τεκμηρίωσης (forensics), καθώς και αρχειονόμος. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (MA) από το Centre for Research Architecture, ερευνητής και συνεργάτης σε ερευνητικά έργα με τα μέσα OmniaTv και The Manifold στην Ελλάδα, ενώ εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Κυβέρνησης και Διεθνών Υποθέσεων (SGIA) του Πανεπιστημίου του Durham.
- Μεθοδολογία
Το περιεχόμενο που αφορά την κράτηση στην Ελλάδα βασίζεται σε έρευνα που διεξάγουν τα μέλη της ομάδας μας από το 2011. Αυτή περιλαμβάνει: συνεντεύξεις με κρατούμενες γυναίκες και το προσωπικό στο Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών (ΚΚΑ) στην οδό Πέτρου Ράλλη (2011)· συμμετοχική παρατήρηση σε χώρους κράτησης (2011-2012)· ένα πενταετές ερευνητικό έργο (2015-2019) σχετικά με τις επίσημες και ανεπίσημες διαδικασίες παρακολούθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, το οποίο περιλάμβανε επισκέψεις σε διάφορους χώρους κράτησης (ΚΚΑ Πέτρου Ράλλη, ΚΚΑ Αμυγδαλέζας, ΚΚΑ Κω, χώρο κράτησης στο Αεροδρόμιο Αθηνών και το Αστυνομικό Τμήμα Ελληνικού-Αργυρούπολης)· συνεντεύξεις με εργαζόμενους σε ΜΚΟ, υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, άτομα που δραστηριοποιούνται σε φιλανθρωπικές ή εθελοντικές οργανώσεις, ακτιβιστές και δημοσιογράφους (2018-2020)· καθώς και μια συνεργασία μεταξύ των προαναφερθέντων μελών. Πέρα από τις συνεντεύξεις, αξιοποιούμε εκτενώς δευτερογενές υλικό, όπως εκθέσεις ΜΚΟ και φορέων παρακολούθησης, δημοσιεύματα στα μέσα ενημέρωσης και περιεχόμενο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα τα δεδομένα που αναρτώνται στην πλατφόρμα υποβάλλονται σε διαδικασία τεχνικού ελέγχου, ώστε να επαληθευτεί η ακρίβεια της χρήσης των πηγών και να διασφαλιστεί η ορθότητα των πληροφοριών.
Οι μαρτυρίες και τα περιστατικά που δημοσιεύονται στην πλατφόρμα συλλέγονται μέσω ενός δικτύου ανταποκριτών πεδίου και ερευνητών, οι οποίοι είναι μέλη διαφόρων οργανώσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι συνεντεύξεις για τη συλλογή μαρτυριών είναι ημι-δομημένες και σχεδιασμένες έτσι ώστε η συζήτηση να καθοδηγείται από τις εμπειρίες των ίδιων των συμμετεχόντων. Οι συνεντεύξεις πραγματοποιούνται είτε τηλεφωνικά είτε δια ζώσης, σε κοινοτικά κέντρα που παρέχουν συγκεκριμένες υπηρεσίες.
Θάνατοι αλλοδαπών υπηκόων κατά τη διάρκεια κράτησης
Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει καταγραφές θανάτων αλλοδαπών υπηκόων σε αστυνομικά τμήματα και κέντρα κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2000–2026. Βασικό κριτήριο ένταξης είναι το άτομο να ήταν αλλοδαπός υπήκοος υπό αστυνομική ή διοικητική κράτηση κατά τον χρόνο του θανάτου του, ανεξάρτητα από το εάν κρατούνταν για διοικητικούς ή ποινικούς λόγους. Περιλαμβάνονται θάνατοι που σημειώθηκαν εντός των χώρων κράτησης, κατά τη μεταγωγή από ή προς αυτούς από την αστυνομία, καθώς και σε νοσοκομεία, εφόσον το άτομο εξακολουθούσε να τελεί υπό αστυνομική κράτηση κατά τον χρόνο του θανάτου του. Εξαιρούνται θάνατοι σε σωφρονιστικά καταστήματα, σε ανοιχτές δομές φιλοξενίας προσφύγων, καθώς και θάνατοι που σημειώθηκαν μετά την αποφυλάκιση ή την απελευθέρωση από την κράτηση. Ένα επιπλέον κενό αφορά περιπτώσεις ατόμων που πέθαναν σε σωφρονιστικά καταστήματα ενώ ανέμεναν την απέλασή τους ή τη μεταφορά τους σε κέντρα διοικητικής κράτησης. Εξαιρούνται επίσης περιπτώσεις στις οποίες δεν κατέστη δυνατό να επιβεβαιωθεί ότι το άτομο ήταν αλλοδαπός υπήκοος.
Οι πηγές περιλαμβάνουν στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας σχετικά με θανάτους αλλοδαπών υπηκόων, και συγκεκριμένα αυτοκτονίες σε αστυνομικά τμήματα κατά την περίοδο 2000–2024, το σύνολο των θανάτων (συμπεριλαμβανομένων των αυτοκτονιών) σε αστυνομικά τμήματα κατά την περίοδο 2000–2024, θανάτους κατά τη διάρκεια ή μετά τη μεταφορά από χώρους κράτησης σε νοσοκομεία κατά την περίοδο 2012–2024, καθώς και θανάτους σε Προαναχωρησιακά Κέντρα Κράτησης Αλλοδαπών κατά την περίοδο 2013–2024. Τα στοιχεία αυτά αποκτήθηκαν μέσω δύο ξεχωριστών αιτημάτων πρόσβασης σε δημόσια έγγραφα και πληροφορίες (Freedom of Information – FOI), τα οποία υποβλήθηκαν στην Ελληνική Αστυνομία τον Οκτώβριο του 2025 από ερευνητές και ερευνήτριες του πανεπιστημίου της Οξφόρδης που συμμετέχουν στην πλατφόρμα Detention Landscapes. Αξιοποιήθηκαν επίσης στοιχεία που διαβίβασε η Ελληνική Αστυνομία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (CPT), σχετικά με θανάτους αλλοδαπών υπό κράτηση κατά την περίοδο 2022–2025 (βλ. Παράρτημα Β11 στην απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης προς την CPT). Επιπλέον περιπτώσεις εντοπίστηκαν μέσω δευτερογενών πηγών, όπως δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ανακοινώσεις συλλογικοτήτων και δημοσιεύσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων και ανεξάρτητων μηχανισμών ελέγχου τών συνθηκών κράτησης, συμπεριλαμβανομένων της CPT και του Συνηγόρου του Πολίτη. Αξιοποιήθηκε επίσης περιορισμένος αριθμός μαρτυριών κρατουμένων, οι οποίες συλλέχθηκαν από ερευνητές και ερευνήτριες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και του Δικτύου Παρακολούθησης της Βίας στα Σύνορα (Border Violence Monitoring Network). Η αρχική αναζήτηση πραγματοποιήθηκε στα ελληνικά και στα αγγλικά και συμπληρώθηκε από αναζητήσεις σε επιπλέον γλώσσες, ανάλογα με τις εθνικότητες των ατόμων που περιλαμβάνονταν στις καταγεγραμμένες περιπτώσεις.
Κατά την επεξεργασία των στοιχείων που παρασχέθηκαν από την Ελληνική Αστυνομία εντοπίστηκαν σημαντικά προβλήματα. Τα στατιστικά στοιχεία για τους θανάτους και τις αυτοκτονίες σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και για τους θανάτους κατά τη διάρκεια ή μετά τη μεταφορά σε νοσοκομείο, παρασχέθηκαν σε συγκεντρωτική μορφή (ανά έτος και Αστυνομική Διεύθυνση), χωρίς επιμέρους πληροφορίες, όπως η ακριβής ημερομηνία και ο συγκεκριμένος τόπος θανάτου. Αυτό δυσχέρανε τη διασταύρωσή τους με άλλες πηγές. Εντοπίστηκαν επίσης ασυμφωνίες μεταξύ διαφορετικών συνόλων δεδομένων της αστυνομίας, καθώς και ανεξήγητες αποκλίσεις, όπως η καταγραφή 11 θανάτων σε αστυνομικά τμήματα στην περιοχή αρμοδιότητας της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιά μόνο κατά το έτος 2003, για τους οποίους δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστούν επιβεβαιωτικές πληροφορίες από άλλες πηγές. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αστυνομία δεν απάντησε στα συμπληρωματικά αιτήματα παροχής διευκρινίσεων σχετικά με τις ασυμφωνίες στα δεδομένα. Έπειτα από παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη, η αστυνομία αρνήθηκε εκ νέου να παράσχει αναλυτικότερη κατανομή των συγκεντρωτικών στοιχείων, επικαλούμενη τον υπέρμετρο γραφειοκρατικό φόρτο που θα συνεπαγόταν μια τέτοια διαδικασία.
Οι θάνατοι συνδέονται με τη δομή κράτησης στην οποία βρισκόταν το άτομο κατά τον χρόνο του θανάτου του. Στις περιπτώσεις όπου ένα άτομο μεταφέρθηκε από τη δομή κράτησης σε νοσοκομείο και απεβίωσε εκεί, η καταγραφή συνδέεται με τη δομή κράτησης και όχι με το νοσοκομείο. Όταν οι θάνατοι καταγράφονται στα επίσημα στατιστικά στοιχεία ανά Αστυνομική Διεύθυνση και όχι ανά συγκεκριμένη δομή κράτησης, δημιουργούνται ξεχωριστές εγγραφές χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένο χώρο κράτησης. Οι αιτίες και οι συνθήκες θανάτου, καθώς και η παρουσία ιατρικού προσωπικού στην αντίστοιχη δομή κράτησης, καταγράφονται σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές. Κατά κανόνα, ιατρικό προσωπικό υπάρχει μόνο στα Προαναχωρησιακά Κέντρα Κράτησης Αλλοδαπών (ΠΡΟΚΕΚΑ) και όχι στα αστυνομικά τμήματα ή σε άλλους χώρους κράτησης. Προκειμένου να αποτυπωθεί το γεγονός ότι οι ιατρικές ομάδες στα ΠΡΟΚΕΚΑ έχουν περιορισμένη παρουσία, κυρίως κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς και τα εκτενώς τεκμηριωμένα κενά στην παροχή υγειονομικής περίθαλψης, η παρουσία ιατρικού προσωπικού καταχωρίζεται στη σχετική κατηγορία ως περιορισμένη.
Το σύνολο δεδομένων δεν πρέπει να θεωρείται πλήρης καταγραφή όλων των θανάτων αλλοδαπών υπηκόων σε αστυνομική και διοικητική κράτηση στην Ελλάδα κατά την εξεταζόμενη περίοδο. Περιλαμβάνει τους θανάτους που κατέστη δυνατό να εντοπιστούν μέσω των διαθέσιμων πηγών. Στα επίσημα στατιστικά στοιχεία της αστυνομίας υπάρχουν σημαντικά κενά και ασυμφωνίες, ενώ η τεκμηρίωση από τα μέσα ενημέρωσης, τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και άλλες μη επίσημες πηγές είναι άνιση μεταξύ διαφορετικών χρονικών περιόδων και περιπτώσεων. Πολλά δημοσιεύματα των αρχών της δεκαετίας του 2000, ιδίως σε γλώσσες πέραν της ελληνικής, δεν έχουν ψηφιοποιηθεί ή δεν είναι εύκολα εντοπίσιμα μέσω διαδικτυακών αναζητήσεων. Επομένως, ορισμένοι θάνατοι ενδέχεται να έχουν καταγραφεί μόνο σε έντυπα αρχεία. Η περιορισμένη πρόσβαση στους χώρους κράτησης και η ανεπαρκής ανεξάρτητη παρακολούθησή τους επηρεάζουν επίσης τη δυνατότητα αναδρομικής διερεύνησης και τεκμηρίωσης των περιστατικών. Το σύνολο δεδομένων επικαιροποιείται καθώς εντοπίζονται νέες περιπτώσεις και πρόσθετες πληροφορίες, ενώ οι υπάρχουσες εγγραφές ενδέχεται να αναθεωρούνται όταν προκύπτουν νέα στοιχεία που αποσαφηνίζουν ή αντικρούουν τις ήδη διαθέσιμες πληροφορίες.
10 του 114 Κόμβοι