στιγμή που κάποιος, κάποια πάρει την απόφαση να ξεφύγει από μία χώρα λόγω της οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητάς της βρίσκεται μέρος μίας πολυάριθμης μάζας, να παλεύει να περάσει τα σύνορα και να αποφύγει τις φυλακές των διάφορων κρατών – φρούρια. Η φυλάκιση για τους μετανάστες στην ευρώπη και την ελλάδα μπορεί να είναι δι��φόρων ειδών. Μία από αυτές είναι η διοικητική κράτηση, όπου με βάση τα χαρτιά ενός ανθρώπου αποφασίζεται η ελεύθερη μετακίνησή του. Αν δεν γίνουν αποδεχτά, μεταφέρουν βίαια τον συλληφθέντα στο κοντινότερο κέντρο κράτησης. Οι μπάτσοι μέσα από φρικτό έλεγχο προσπαθούν να κουρδίσουν τα σώματα ώστε να ανταποκρίνονται σε ένα βασανιστικό πλαίσιο, κατάσταση η οποία επεκτείνεται στη παράλογη χρονικότητα της γραφειοκρατίας. Αλλά τα σώματα αντιδρούν σε αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα. Φωνάζουν για να απαιτήσουν τα δικαιώματά τους. Δρουν. Βάζουν φωτιά στα στρώματά τους. Οργανώνουν απεργίες πείνας. Φτάνουν στην αυτοκτονία. Κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων αλληλεγγύης, προσπαθούν να επικοινωνήσουν το λόγο τους με τις φωνές τους και ρίχνουν μηνύματα σε μπουκάλια πάνω από τη περίφραξη. Η αστυνομία φοβάται πραγματικά αυτές τις πράξεις εξέγερσης. Φοβούνται μία οργανωμένη αντίσταση των μεταναστών και μεταναστριών. Έτσι, τις καταστέλλουν βίαια με κάθε πιθανό τρόπο. Είναι σύνηθες να τους απομονώνουν από τον έξω κόσμο, εμποδίζοντας κάθε είδος εξωτερικής στήριξης να φτάσει. Θέλουν να αποτρέψουν την πληροφόρησή και την συνοργάνωσή τους. Το 2017, οκτώ κρατούμενοι στη Πέτρου Ράλλη, όλοι από την Αλγερία, ζητούσαν να συναντηθούν με τον υπεύθυνο της φυλακής για να λάβουν ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τους λόγους της κράτησής τους. Το αίτημά τους απαντήθηκε με ανελέητο ξυλοκόπημα και σοβαρούς τραυματισμούς (σπασμένα χέρια, κάταγμα κρανίου, κλπ). Τους κατηγόρησαν για στάση και απόπειρα δραπέτευσης και τους διασκόρπισαν σε διαφορετικές φυλακές στην ελλάδα. Περίμεναν δίκη για πάνω από έναν χρόνο. -4-