ðáñÜñôçìá ã Για το χώρο κράτησης στο Βροντάδο της Χίου υπάλληλος του GCR, µετά από επίσκεψή του το 2006, αναφέρει ότι υπήρχε καρτοτηλέφωνο, αλλά και µερικές τηλεοράσεις στην αρχή, οι οποίες όµως καταστράφηκαν. Υπάρχει χώρος συσσιτίου και τµήµα του υπαιθρίου διαµορφωµένο µε δύο δέντρα και καθίσµατα. Έξω από κάποια containers υπήρχαν φυτεµένα γεράνια και απλώστρες για ρούχα. Κοµµάτι της καθηµερινότητας είναι κι εκεί η καταµέτρηση των κρατουµένων, η οποία γίνεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ηµέρας. Άλλος υπάλληλος του GCR αναφέρει για το νέο χώρο κράτησης στη Σάµο, ο οποίος δεν λειτουργούσε ακόµα όταν εκείνος τον επισκέφθηκε, ότι είναι χτισµένος σε αµφικλινές έδαφος και στο κάτω µέρος έχει παιδική χαρά και γήπεδο µπάσκετ. Σε αντιδιαστολή, µια πρόσφυγας που κρατήθηκε για δεκαπέντε µέρες στο Αστυνοµικό Τµήµα Σάµου το 1995, αναφέρει ότι δεν της επέτρεψαν να τηλεφωνήσει ούτε µια φορά, µε αποτέλεσµα να µην µπορέσει να έρθει σε επαφή µε δικηγόρο. Επιπροσθέτως, της έγινε ανάκριση, µάλλον από την αντιτροµοκρατική, από κάποιον που µιλούσε άψογα τουρκικά και οι ερωτήσεις αφορούσαν ως επί το πλείστον το λόγο για τον οποίο βρίσκεται στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης την απείλησαν, την πρόσβαλαν και την έφτυσαν. Η ίδια και ο πρόσφυγας που συνελήφθη µαζί της, έκαναν απεργία πείνας και τις δεκαπέντε µέρες της παραµονής τους εκεί για αυτά τα περιστατικά. Άλλος πρόσφυγας, ο οποίος κρατήθηκε στις Φέρες, αναφέρει ότι δεν υπήρχε καµία επικοινωνία µε τον έξω κόσµο, αλλά κατάφερε να κάνει αίτηση για πολιτικό άσυλο. Από το συγκεκριµένο χώρο, που λειτουργεί ως κέντρο µεταγωγών για τον Έβρο, κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή αναχωρεί λεωφορείο µε όσους απελαύνονται. Ο ίδιος, για το Αστυνοµικό Τµήµα Αλεξανδρούπολης, όπου κρατήθηκε το 2002, αναφέρει ότι όταν κάποιος έκανε αίτηση για πολιτικό άσυλο, τον ανέκριναν. Τα άτοµα που έκαναν τις ερωτήσεις (που πιθανόν να είχαν το ρόλο τυπικών ερωτήσεων καταγραφής δεδοµένων για τους κρατούµενους) ήταν ένας άντρας και µια γυναίκα, Έλληνες. Η γυναίκα µιλούσε άπταιστα τη γλώσσα του (τουρκικά) και ο άντρας «ήταν λεπτοµερώς ενηµερωµένος για τις τουρκικές οργανώσεις, για την πολιτική τους δράση, τις επιλογές τους και για άτοµα…», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο πρώην κρατούµενος. Υπάλληλος της Διεθνούς Αµνηστίας αναφέρει ότι γενικά η σίτιση στους χώρους κράτησης γίνεται 76 από van της αστυνοµίας. Τα κινητά τηλέφωνα, κατά κύριο λόγο, όπως και άλλα υπάρχοντα των κρατουµένων κατάσχονται µε την είσοδό τους στους χώρους κράτησης (και σε γενικές γραµµές τους επιστρέφονται µετά). Κάποια κτίρια έχουν καρτοτηλέφωνα, τα οποία χρησιµοποιούνται από τους κρατούµενους, όταν και αν τους επιτρέπεται η έξοδος από το κελί και η πρόσβαση σε άλλους χώρους του κτιρίου. Ο ίδιος αναφέρει ότι στη Γ.Α.Δ.Α. ισχύουν ώρες επισκεπτηρίου. Στο συγκεκριµένο χώρο, επειδή τοποθετούνται συχνά ανάµικτα πρόσφυγες µε µετανάστες διαφορετικών εθνικοτήτων, η καθηµερινότητα χαρακτηρίζεται από πολλές προστριβές. Συχνές είναι, επίσης, οι ανακρίσεις στον έκτο όροφο σε ειδικά δωµάτια. Αναφέρεται, από τον ίδιο πάλι, ότι στο παλιό Αλλοδαπών, που στεγαζόταν στην Αλεξάνδρας (πριν την Π. Ράλλη και τη Λένορµαν), οι δικηγόροι επισκέπτονταν τους κρατούµενους σε µικτούς χώρους, όπου µεταξύ τους µεσολαβούσαν κάγκελα. Aναφέρει, επίσης, ότι η επικοινωνία µε τους πρόσφυγες έχει σοβαρά “ποιοτικά προβλήµατα” καθώς δεν υπάρχουν επίσηµοι µεταφραστές. Αυτός είναι και ο λόγος που χρησιµοποιούνται πρόσφυγες οι οποίοι γνωρίζουν αγγλικά (π.χ. Αλβανοί κρατούµενοι στο Αλλοδαπών Αττικής). Υπάλληλος της «Ιατρικής Παρέµβασης» αναφέρει ότι στο Αλλοδαπών υπάρχουν µαγειρεία αλλά δε χρησιµοποιούνται. Έτσι, το φαγητό παρασκευάζεται στη Γ.Α.Δ.Α. και µεταφέρεται κάθε µέρα. Το πρωί, γύρω στις δέκα µε έντεκα, παρέχεται το πρωινό, στις δύο το µεσηµεριανό (φαγητό ή σάντουιτς) και στις οκτώ το βραδινό. Πρόσφατα δηµιουργήθηκε και δανειστική βιβλιοθήκη µε αραβικά και ρώσικα βιβλία. Η ίδια αναφέρει ότι οι κρατούµενοι, τις πρώτες ηµέρες, διαταράσσονται ψυχολογικά λόγω του σοκ του εγκλεισµού και στη συνέχεια ο εγκλεισµός επιδρά στην ιδιοσυγκρασία τους κάνοντάς τους, αδρανείς… Πρόσφατα, µετά από διεκδίκηση της ίδιας και συναδέλφων της, τους δίνεται πυξίδα για να προσανατολίζονται προς τη Μέκκα. Παρατηρεί επίσης ότι µεταφέρονται ειδήσεις και πληροφορίες µεταξύ των κρατουµένων… Στους διαδρόµους, αναφέρει, ότι υπάρχουν καρτοτηλέφωνα, προσβάσιµα από τους κρατούµενους κατά τον προαυλισµό τους, σε τµήµατα των διαδρόµων. Για το χώρο κράτησης στη Μυτιλήνη το 2004, υπάλληλος του GCR αναφέρει ότι η σίτιση πραγµατοποιείται καθηµερινά µε φορτηγά της νοµαρχίας. Για τις γυναικείες πτέρυγες του