κατά μια έννοια πωλείται, προκειμένου να θέλξει τους τουρίστες. Η ίδια η χώρα η Ελλάδα, άλλωστε, αποτελεί αυτή καθαυτή σύμβολο της φιλοξενίας (Ξένιος Δίας). Στην σύγχρονη ωστόσο εποχή ακόμη κι έννοια της φιλοξενίας φαίνεται/φέρεται να διαταράσσεται/αναστατώνεται από τις πιέσεις, τις αλλαγές, αλλά κυρίως τις αντιφάσεις που επιφέρει η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και η ιδέα περί μιας «ενοποιημένης χωρίς σύνορα κοινότητας», όπως λέει και η Sassen (2001: 139). Έτσι, η φιλοξενία που επιφυλάσσουν στις μέρες μας τα ευρωπαϊκά κράτη γενικότερα και το ελληνικό κράτος ειδικότερα, στα πλαίσια της μεταναστευτικής πολιτικής για τους ανθρώπους «χωρίς χαρτιά», απέχει πολύ απ’ όλο αυτό το σχήμα του Ξένιου Δία. Σύμφωνα με τον Bauman «αυτό που αποθεώνεται σήμερα ως παγκοσμιοποίηση είναι προσαρμοσμένο στα όνειρα και τις επιθυμίες των τουριστών. Μια δευτερεύουσα, αλλά αναπόφευκτη συνέπεια της είναι ο μετασχηματισμός πολλών άλλων σε περιπλανώμενους αλήτες. Οι περιπλανώμενοι αλήτες είναι ταξιδιώτες στους οποίους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να μεταβληθούν σε τουρίστες. Δεν τους επιτρέπεται ούτε να μείνουν στην θέση τους (δεν υπάρχει κανένα μέρος που να εγγυάται μια μόνιμη παραμονή το τέλος της ανεπιθύμητης κινητικότητας) ούτε να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέρος» (Bauman 2004: 131-132). Ιδωμένοι από αυτή την οπτική οι «λαθρομετανάστες4» ως περιπλανώμενοι αλήτες διεκδικούν «λαθραία» την φιλοξενία ενός τόπου μέσα στον οποίο όμως δεν έχουν καμία θέση. Η κρατική υποδοχή και φιλοξενία λαθραίων μουσαφίρηδων, στην πράξη, μεταφράζεται σε πολύμηνη κράτηση μέσα σε ειδικούς χώρους, φυλακές και κρατητήρια. 4 Θα ήθελα εδώ να τονίσω ότι δεν αποδέχομαι τον όρο αυτόν, μιας και δεν υπάρχουν ζωές που να είναι λαθραίες αφενός και αφετέρου, ο όρος «λαθρομετανάστης» που χρησιμοποιείται συστηματικά στον κυρίαρχο λόγο για να χαρακτηρίσει τους ανθρώπους «χωρίς χαρτιά» στιγματίζοντας τους αρνητικά, τείνει να αντικαταστήσει και να διαγράψει από τη μνήμη και το λεξ��λόγιο της πλειοψηφίας των ανθρώπων τον όρο «πρόσφυγας», της ιστορικής και πολιτικής σημασίας της ιδιότητας αυτής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει δημοσίευμα στον Τύπο που αναφέρει ότι ο όρος «λαθρομετανάστης», που αναβιώνει το 1990 έως τις μέρες μας στην Ελλάδα, εμφανίζεται ενδεχομένως ιστορικά στις αρχές του 1900. Χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για τους Έλληνες μετανάστες που έφευγαν για την Αμερική «χωρίς χαρτιά» ή ταξιδιωτικά έγγραφα και πολλές φορές χωρίς εισιτήρια. Οι αναφορές στον όρο «λαθρομετανάστης» εμφανίζονται με μεγαλύτερη ένταση το 1929 με την οικονομική κρίση όπου «οι ΗΠΑ πιέζουν τις χώρες καταγωγής να πάρουν αυστηρότερα μέτρα. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε για τους Εβραίους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος που επιχειρούσαν να διαφύγουν στην Παλαιστίνη». Βλ. Δ. Ψαρράς, «Ο παππούς μου ο λαθρομετανάστης», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (06/02/2011). 4