ðáñÜñôçìá ã λόγους, αναλαµβάνουν πρωτοβουλίες εκπροσώπησης ή βοήθειας των υπόλοιπων κρατουµένων) (από σπουδαστική εργασία σχετικά µε το χώρο κράτησης στην Παγανή Μυτιλήνης) Η κοινωνική λειτουργός του ΕΣΠ επισηµαίνει ακόµα ένα εµπόδιο, το οποίο εστιάζεται στην επαφή των προσφύγων µε τους γιατρούς. Υπάρχουν προβλήµατα γλώσσας, συνεννόησης και κουλτούρας που δηµιουργούν ολόκληρο τοίχος κατανόησης σε αυτά που µπορεί να θέλει ο γιατρός να µεταφέρει στον κρατούµενο ασθενή. Η διάδοση νοσηµάτων µεταξύ των κρατουµένων λόγω των συνθηκών διαβίωσης αναφέρεται από υπάλληλο της «Ιατρικής Παρέµβασης» για το χώρο του Αλλοδαπών Αττικής. Στο συγκεκριµένο χώρο κράτησης η παροχή ιατρικής βοήθειας στους κρατουµένους παρέχεται από τη Μ.Κ.Ο. «Ιατρική Παρέµβαση» η οποία διαθέτει κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, νοσηλευτές και κάποιους γιατρούς. Ερωτώµενη του Ε.Σ.Π. σχετικά µε το χώρο κράτησης µεταναστών στη Ρόδο (στον οποίο πήγε το 2002) αναφέρει ότι η επίσκεψη κρατουµένου στο γιατρό του οικισµού αποτελεί µια από τις αιτίες για τις οποίες υπάρχει ελαστικότητα στην έξοδο των µεταναστών από το χώρο. Η ίδια υπάλληλος για το χώρο κράτησης στη Βέννα, τον οποίο επισκέφθηκε τον Οκτώβριο του 2006 αναφέρει ότι µετά από φασαρίες για την έλλειψη γιατρού το καθεστώς απόλυτης έλλειψης ιατροφαρµακευτικής περίθαλψης άλλαξε και από τότε τους επισκεπτόταν σχεδόν καθηµερινά µια νοσηλεύτρια, µια γιατρός (µε ειδικότητα ψυχιάτρου που όµως τους εξέταζε ως παθολόγος) και ενίοτε µια ψυχολόγος. Επίσης ότι µετά από πολλές διαµαρτηρίες διαµορφώθηκε στοιχειωδώς ιατρείο στο χώρο κράτησης στην Παγανή Μυτιλήνης, το οποίο ενίοτε λειτουργεί γιατρός. Τέλος υπάλληλος της Διεθνούς Αµνηστίας, µετά από ερώτηση για το νέο χώρο του Τµήµατος Αλλοδαπών Αττικής αναφέρει ότι συχνά οι κρατούµενοι αρρωσταίνουν, καθώς δεν υπάρχει υποδοµή για προσωπική φροντίδα και υγιεινή. Παθαίνουν διάρροιες και ψώρα. «κάθε τόσο κάποιος πάει στο Λιµωδών» ÓÉÔÉÓÇ-ÅÐÉÊÏÉÍÙÍÉÁÊÁÈÇÌÅÑÉÍÏÔÇÔÁ Στην Κάλυµνο, ίσως πρόκειται για τις καλύτερες συνθήκες. Στεγάζονται σε ξενοδοχείο, χωρίς έντονη φύλαξη από φρουρούς. Υπάλληλος του GCR, µετά από επίσκεψη, αναφέρει ότι οι κρατούµενοι ρωτούν συνέχεια πότε θα φύγουν. Σε γενικές γραµµές, αναφέρει ο ίδιος, ότι η στασιµότητα και η αδράνεια, είναι λογικά κάποιες από τις αιτίες που τους κάνει να ανυποµονούν καθώς είναι άτοµα που µετανάστευσαν για συγκεκριµένους λόγους, λόγου χάρη για εύρεση εργασίας. Οι δραστηριότητες της ηµέρας είναι ανύπαρκτες «εκτός αν τους βάλει ο ξενοδόχος να κάνουν κανένα µεροκάµατο». Ωστόσο, παρά τα χαλαρά µέτρα, γίνεται καθηµερινά καταµέτρηση των κρατουµένων από την αστυνοµία. Παράλληλα, παρ’ όλη τη σχετική ελευθερία κίνησης στο νησί, η έννοια της κράτησης γίνεται αισθητή µε την καθηµερινή καταµέτρηση και την κοινωνική αποµόνωση, όπως αναφέρει ερωτώµενος που είναι σε θέση να γνωρίζει. Από την άλλη πλευρά, η σχέση των κρατουµένων µε τους κατοίκους του νησιού είναι σχέση φύλακα – κρατουµένων, αφού όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «οι κάτοικοι έχουν το νου τους να µη φύγει κανείς». Σε ανάλογο χώρο ωστόσο, στη Λέρο, η κοινωνική επαφή µε τους κατοίκους είναι άµεση. Οι τελευταίοι ενεργοποιήθηκαν άµεσα µε την άφιξη των µεταναστών. Στην αρχή τους παρείχαν διαφόρων ειδών βοήθεια, όπως υλική (ρουχισµός), αλλά και ψυχολογική. Στον καινούριο χώρο κράτησης της Ροδόπης, σύµφωνα µε πληροφορίες, πρόκειται να δηµιουργηθούν αθλοπαιδιές και εντευκτήριο για “ξεµούδιασµα” το χειµώνα. Στο φυλάκιο της Βέννας, το οποίο επίσης είναι σχετικά καινούριο και αποτελεί πρότυπο για άλλα µεταγενέστερα, υπάρχει επίσης εντευκτήριο, το οποίο όµως δεν είναι γνωστό αν χρησιµοποιείται. Στη Γενική Αστυνοµική Διεύθυνση Χίου ένας πρόσφυγας, κρατούµενος το 1997, αναφέρει ότι σιτίζονταν µια φορά την ηµέρα (σπάνια δύο). Αν κάποιος χρειαζόταν παραπάνω τροφή έπρεπε να την αγοράσει, ενώ δεν τους επιτρεπόταν να έχουν µαχαιροπίρουνα ή κουτάλια. Αναφέρει, επίσης, ότι ενώ οι συνθήκες τον πρώτο µήνα ήταν ιδιαίτερα δύσκολες και ο ψυχολογικός πόλεµος από τους φύλακες καθηµερινός, το δεύτερο µήνα βελτιώθηκαν και ενίοτε τους έδιναν και εφηµερίδες. Τονίζει ωστόσο, ότι η κατάσταση βελτιώθηκε µόνο για τους πολιτικούς πρόσφυγες. Αντίθετα, για τους υπόλοιπους η κατάσταση παρέµεινε αµετάβλητη. Ο ίδιος υποστηρίζει επίσης, ότι υποβλήθηκε πολλές φορές σε ανάκριση από την Ε.Υ.Π., σε γραφείο που βρισκόταν σε ψηλότερο όροφο από τα κελιά. Τέλος, αναφέρει ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της διαµονής του, του επέτρεψαν µόνο δύο φορές να τηλεφωνήσει. 75