ðáñÜñôçìá ã όποιον βρίσκεται εντός του. Κατά τις δύο αυτοψίες που πραγµατοποιήθηκαν σε πρωινές ώρες στον χώρο κράτησης στην Αµυγδαλέζα, οι εν λόγω χώροι δεν χρησιµοποιούνταν, ενώ κάποιες ενήλικες κρατούµενες δήλωσαν ότι ποτέ δεν τους έχει δοθεί η δυνατότητα προαυλισµού. Ενδεχοµένως, εξαιτίας του συνωστισµού και του µεγάλου αριθµού των κρατουµένων και της έλλειψης επαρκούς προσωπικού, ο χώρος προαυλισµού δεν χρησιµοποιείται για λόγους ασφαλείας και αδυναµίας επιτήρησης.» (φωτο). Για την Αµυγδαλέζα η Διεθνής Αµνηστία, σε έκθεσή της το 2005 αναφέρει: «Ο κοιτώνας δεν διέθετε πρόσβαση στον καθαρό αέρα και οι απεσταλµένοι έµαθαν ότι, επειδή ο περιφραγµένος χώρος που είναι διαθέσιµος για τη χρήση των κρατουµένων µπορούσε να προσπελαστεί µόνο από την πτέρυγα των γυναικών, δεν επιτρεπόταν ποτέ στους ανηλίκους να βγουν στον καθαρό αέρα». Για το χώρο κράτησης µεταναστών του Ελληνικού η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισας πληροφορεί ότι «η έξοδος από τους θαλάµους κατά τη διάρκεια της νύχτας απαγορεύεται, ακόµα και για την ικανοποίηση σωµατικών αναγκών, µε τραγικές συνέπειες για την υγιεινή των χώρων και όσων βρίσκονται µέσα σ’ αυτούς. Ο κάθε κρατούµενος δικαιούται µόνο τρία λεπτά τη βδοµάδα για πλύσιµο...». Στο φύλλο της 5/9/04 στην «Ελευθεροτυπία» παρατίθεται επιστολή των κρατουµένων στο χώρο κράτησης της Σάµου όπου αναφέρεται: “...Νοµίζουµε ότι ο άνθρωπος δε µπορεί να ζήσει χωρίς το φως του ήλιου. Αν είναι δυνατόν να µας αφήνετε να βλέπουµε τον ήλιο κάθε µέρα για 2-3 ώρες και ακόµη να αναπνέουµε τον αέρα...” ÉÁÔÑÏÖÁÑÌÁÊÅÕÔÉÊÇ ÐÅÑÉÈÁËØÇ ðßíáêáò 11 Ιδιαιτερότητες καταγράφονται στον τοµέα της κάλυψης ιατροφαρµακευτικών αναγκών στους χώρους κράτησης. Στη Βέννα για παράδειγµα, δεν υπάρχει ιατρείο, ενώ όπως κατήγγειλε κλιµάκιο των Γιατρών του Κόσµου, «τις πρώτες ηµέρες λειτουργίας του καταυλισµού είχαν αναφερθεί δύο θάνατοι, αλλά και τώρα είναι σε εξέλιξη επιδηµία εµπύρετης γαστρεντερίτιδας». Για την κατάσταση στον ίδιο χώρο κράτησης, η “Αυγή”, σε δηµοσίευµα της 29/08/02 ανέφερε πως «ο µοναδικός γιατρός τους εξετάζει στο ύπαιθρο επάνω σε χαρτοκιβώτια, 74 ενώ δεν υπάρχουν στοιχειώδη φάρµακα επείγουσας ανάγκης. Οι δερµατοπάθειες και τα λοιµώδη νοσήµατα κάνουν θραύση, ενώ η µεταφορά των σοβαρότερα ασθενών στα κοντινά νοσοκοµεία ή δεν γίνεται καθόλου ή καθυστερεί ανεπίτρεπτα. Ως επιστέγασµα των παραπάνω οι αστυνοµικές αρχές απαγορεύουν ρητά µε εντολή ΠΕΣΥ στις ανθρωπιστικές οργανώσεις να πλησιάσουν την περιοχή». Η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης από την πλευρά της αναφέρει πως «καταγγελίες έχουν γίνει από πολίτες, γιατί σε αστυνοµικά τµήµατα κρατούνταν επί µέρες αλυσοδεµένοι πρόσφυγες µε κρυοπαγήµατα, οι οποίοι έπρεπε να διακοµιστούν αµέσως σε νοσοκοµείο». Από πλευράς προσωπικών µαρτυριών, πρόσφυγας ισχυρίστηκε πως τον πρώτο µήνα κράτησής του κοιµόταν πάνω σε ένα χαρτόνι και ότι άνθρωποι στον κοιτώνα του είχαν “έντοµα” πάνω στο δέρµα τους. Σύµφωνα µε τη Διεθνή Αµνηστία και όπως αναφέρεται σε έκθεση από τις 5 Οκτωβρίου 2005, σχεδόν σε όλα τα κέντρα, κρατούµενοι, καθώς και οι φρουροί τους, ανέφεραν προβλήµατα υγείας -ιδίως ψώρα- τα οποία οξύνει η έλλειψη συνθηκών υγιεινής. Ακόµα ένα πρόβληµα είναι και οι µεγάλες καθυστερήσεις στη µεταφορά κρατουµένων στο νοσοκοµείο, όταν αυτό χρειάζεται. Όπως αναφέρουν αστυνοµικοί, χρειάζεται να υπάρχει µονίµως ένα ασθενοφόρο στα Κέντρα, καθώς προκύπτει συνεχώς ανάγκη για νοσηλεία κάποιου σε νοσοκοµείο. Σοβαρό πρόβληµα είναι επίσης, η ανεπάρκεια στην παροχή φαρµακευτικής περίθαλψης, όπως συνέβαινε στον πρώην χώρο κράτησης στις πρώην φυλακές Λαγκαδά Λέσβου, όπου η ιατρική περίθαλψη παρεχόταν µέσω του Νοσοκοµείου και κατ’ επέκταση µέσω του ΠΕΣΥΠ. Ειδικά για την παροχή φαρµάκων από τις ιατρικές συνταγές, σύµφωνα µε µαρτυρίες, αυτά δεν δίνονται έγκαιρα, καθώς θα πρέπει οι ασθενείς-κρατούµενοι να περιµένουν την εθελόντρια, ίσως και 2-3 ηµέρες. Παράλληλα, υπάρχει και το ζήτηµα της σωστής συνταγογραφίας, καθώς αναφέρεται πως οι γιατροί που καλύπτουν τις ανάγκες των χώρων κράτησης είναι φοιτητές και όχι εξειδικευµένοι, µε αποτέλεσµα να υπάρχει αυξηµένος κίνδυνος να µην δίνουν τα κατάλληλα σε κάθε περίπτωση φάρµακα. Για τα προβλήµατα του Κέντρου, οι αρµόδιοι συζητούν είτε µε τους “αρχηγούς” (όπως εξηγείται στη συγκεκριµένη εργασία, οι «αρχηγοί» είναι κρατούµενοι που, επειδή γνωρίζουν αγγλικά ή ελάχιστα ελληνικά ή για διαφορετικούς κάθε φορά