ðáñÜñôçìá á ×ÙÑÏÓ ÊÑÁÔÇÓÇÓ ÓÔÇ ÑÏÄÏ ÐÅÑÉÃÑÁÖÇ: ÕÐÁËËÇËÏÓ Ì.Ê.Ï. Καλοκαίρι 2003 Είναι χώρος κράτησης, το λένε χώρο υποδοχής. Λίγο µετά το Φαληράκι, όχι σε παραθαλάσσια περιοχή, αλλά αρκετά κοντά σε κατοικηµένη περιοχή (οικισµός). Δεν θυµάται για σήµανση. Από τον κεντρικό δρόµο µπαίνει κανείς στον παράδροµο που καταλήγει σε έναν χωµατόδροµο. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 100 µέτρων από κατοικηµένη περιοχή, µη τουριστική, µε συνεργεία και γενικά µονώροφα κτήρια. Μεγάλη έκταση σε άθλια κατάσταση. Εγκαταλελειµµένη από το ‘60. “Σπασµένο, ερείπιο”. Το ‘60 δούλευε σαν Ρ/Σ. “Η φωνή της Αµερικής”. Μοιάζει µε στρατώνα, µε περίφραξη από συρµατόπλεγµα, µε πεύκα µέσα και τρία κτήρια σε κοντινή µεταξύ τους απόσταση. Είχε ανήλικα σε πολύ µικρή ηλικία που τα συνόδευε κάποιος µετανάστης που έλεγε ότι ήταν αδερφός τους και έµεναν µαζί. Είχε γυναίκες, άλλες µόνες, άλλες µε οικογένειες. Οι άντρες από τις γυναίκες ήταν χωριστά. Από Αφγανιστάν, Αφρική (Σοµαλία...). Ένας αστυνοµικός µε πολιτικά (σαγιονάρες, αξύριστος) φυλάγε την πύλη. Υπήρχε η αίσθηση του εγκλεισµού. Δεν υπήρχε τηλέφωνο. Ο κάθε κοιτώνας είχε δική του πατέντα από τους ίδιους τους µετανάστες: νοικοκυριό, κασετόφωνο... Οι γυναίκες είχαν κουρτίνες και µαντήλια όσο γίνεται καθαρά. Ήταν συχνά ευπρόσδεκτοι από την τοπική κοινωνία η οποία τους πρόσφερε ενίοτε βοήθεια: αντικείµενα, ρούχα.. 59