Στην Ελλάδα, όπως φαίνεται προς το παρόν στις περισσότερες περιπτώσεις, οι χώροι αυτοί είναι αδιαµόρφωτοι, απλής και ανεπαρκούς οργάνωσης, χωρίς την παραµικρή υποδοµή, που, δανειζόµενοι στοιχεία από τις παγιωµένες µορφές εγκλεισµού κατορθώνουν να επιτελέσουν το σκοπό τους. στην υπηρεσία της κολαστικής εξουσίας. Οι σύγχρονοι χώροι διοικητικής κράτησης µεταναστών, αριθµώντας κάποιες δεκαετίες εµφάνισης µε τη µορφή που περιγράφεται εδώ, δε θα µπορούσαν ποτέ να παρουσιάζουν µια αντίστοιχα οργανωµένη και συγκροτηµένη εικόνα µε αυτή των φυλακών, αλλά η προσπάθεια συνεχίζεται... Στην περίπτωση του νέου κτηρίου του χώρου κράτησης της Αµυγδαλέζας, αρχιτέκτονες στην υπηρεσία του Υπουργείου Δηµόσιας Τάξης επιστρατεύουν τις σχεδιαστικές τους γνώσεις για τη διαµόρφωση ενός σύγχρονου χώρου εγκλεισµού που θα προορίζεται για γυναίκες µετανάστριες και ανηλίκους µετανάστες χωρίς χαρτιά. Αντίστοιχο έργο, που ελάχιστα τιµά τη σύγχρονη αρχιτεκτονική παραγωγή, επιτελέστηκε κατά το σχεδιασµό και την υλοποίηση του νέου κτηρίου της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής πριν από κάποια χρόνια. Σήµερα, οι επιστηµονικές προσπάθειες ανταπόκρισης, σε αρχιτεκτονικό επίπεδο, στην ανάγκη διαχείρισης των µεταναστευτικών ροών µε τη µέθοδο του εγκλεισµού συνεχίζονται και εκτός Ελλάδας. Ο Loic Wacquant µας πληροφορεί για την παρουσίαση «συναρµολογούµενων κελιών» από 650 εταιρείες στην έκθεση του Ορλάντο τον Αύγουστο του 1997. Οι «ετοιµοπαράδοτες φυλακές, προϊόντα του σωφρονιστικού εµπορίου, εγκαθίστανται µέσα σε ένα απόγευµα πιθανόν σε κάποιο πάρκινγκ για να απορροφήσουν απρόβλεπτη ροή κρατουµένων».73 Ένα σύνολο από πολλαπλές κινήσεις, ετερογενείς δυνάµεις, χωρικές σχέσεις δεν αποτελεί απαραίτητα προϊόν κάποιου σχεδιασµού, αλλά είναι σαφώς ηθεληµένο καθώς η κρατική εξουσία φροντίζει να υπάρχει και να καθορίζει τη συνθήκη του εγκλεισµού στους χώρους κράτησης. Οι προδιαγεγραµµένες κινήσεις στο κελί ή σπάνια εκτός αυτού, ο συχνός συνωστισµός, η σύνθεση του πειθαρχικού χώρου (η εγκατάσταση των κρατουµένων σε παρατεταγµένες θέσεις, η πολυµερής κατάτµηση, η «σειραιοποίηση») επιτελούν την περίζωση των ανθρώπινων σωµάτων και την απόλυτη υποταγή τους στην εξουσία του εγκλεισµού. Η µη ικανοποίηση πρωταρχικών αναγκών, η σηµειολογία της µορφής στο εσωτερικό και στο εξωτερικό του χώρου, η έκθεση και ο διαρκής υπαινιγµός της επιτήρησης, η καθηµερινότητα και η ασυνέχεια στη χρονική διαδοχή της, αλλά και η άσκηση βίας και επιβολής του φύλακα προς τους κρατουµένους ανάγονται σε ακραίες τεχνικές εγκλεισµού. Οι εν λόγω τεχνικές, εφαρµοζόµενες κατά συρροή στους χώρους κράτησης και κατά κανόνα αθροιστικά, προσεγγίζουν τις πιο δυσµενείς συνθήκες εγκλεισµού. Παγιδεύουν δε τους ήδη τρωτούς εκ θέσεως µετανάστες σε µια πειθαναγκαστική ολότητα µετατρέποντάς τους σε υποκείµενα στα οποία εκφράζεται σε µέγιστο βαθµό η δύναµη του κράτους. Σύµφωνα µε τον Z. Bauman, «Η µονιµότητα του µεταβατικού, η ανθεκτικότητα του εφήµερου, ο αντικειµενικός καθορισµός που δεν αντανακλάται στην αντικειµενική επακολουθία των πράξεων, ο αενάως ανεπαρκώς προσδιορισµένος κοινωνικός ρόλος ή, ορθότερα η είσοδος του ρου της ζωής χωρίς την άγκυρα κάποιου κοινωνικού ρόλου... στην εδαφικά εδραιωµένη αποεδαφοποίηση των στρατοπέδων προσφύγων όλα αυτά εµφανίζονται σε µια µορ��ή πιο ακραία, αδιάλυτη και έτσι πολύ πιο ευδιάκριτη από ό,τι σε οποιονδήποτε άλλο τοµέα της σύγχρονης κοινωνίας». 73: Wacquant L., Ïé öõëáêÝò ôçò ìéæÝñéáò, óåë. 115-116, ÐáôÜêç, ÁèÞíá, 2001 37