_εισαγωγή τεχνολογία διοικητικού εγκλεισμού που βρίσκεται εκτός της σφαίρας του κοινωνικού και της σφαίρας των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Συγκροτούν εν ολίγοις το παράδειγμα του Lager. Η παραπάνω λειτουργία επιτελείται με όρους βιοπολιτικής περίζωσης του υποκειμένου, με όρους καθήλωσης και εν τέλει υποκειμενοποίησης. Άλλοτε στον μολυσμένο, σήμερα στον ξένο, σε αυτούς που βρίσκονται εκτός της περιγραφής του κυρίαρχου προτύπου του υγιούς, καθαρού και παραγωγικού υπηκόου ή σε εκείνους που δεν διαθέτουν τον ευρωπαϊκό φαινότυπο, όπως παρατηρεί χαρακτηριστικά η Ε. Βαρίκα3, εγγράφονται ένα σύνολο από αρνητικές συνδηλώσεις ως προϋποθέσεις είτε για την είσοδό τους στον κοινωνικοπολιτικό χώρο της επικράτειας του έθνους-κράτους είτε για την εξόντωσή τους. Η διερεύνηση των λοιμοκαθαρτηρίων και των κέντρων διοικητικής κράτησης μεταναστών διαπνέεται από τα εξής ερωτήματα. πώς διαχειρίζεται το ελληνικό έθνος-κράτος την είσοδο πληγέντων πληθυσμών, που δεν είναι υπήκοοί του; Πότε ενεργοποιείται το εργαλείο του στρατοπέδου1 και ποια είναι η τεχνολογία2 συγκρότησής του; Τα παραδείγματα των Lagers ανά τους αιώνες και τις διαφορετικές περιοχές του παγκόσμιου χάρτη είναι πολλά. Τα παραπάνω ερωτήματα θα μπορούσαν πιθανότατα να τεθούν για κάθε περιοχή της υφηλίου και ιδίως για τις περιπτώσεις όπου μια κεντρική εξουσία έχει το μονοπώλιο της απόφασης πάνω στη ζωή και το θάνατο ενός πληθυσμού. Το παράδειγμα που αφορά στη συγκεκριμένη διερεύνηση, λόγω εγγύτητας και δυνατότητας επιτόπιας μελέτης, είναι το ελληνικό κράτος από το 19ο αιώνα και τη συγκρότησή του μέχρι σήμερα. Η ενασχόληση με την τεχνολογία εγκλεισμού στα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών από το 20054 έως σήμερα προκάλεσε την απορία σχετικά με τη γενεαλογία του συστήματος διοικητικής κράτησης στην Ελλάδα. το «παρελθόν» αυτών των χώρων, τη Στη συνέχεια θα καταδειχθεί ότι οι χώροι εγκλεισμού, από εκείνον της καραντίνας του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα έως τα σύγχρονα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών χωρίς έγγραφα, συγκροτούν εκείνη την 5