Το πρώτο πράγμα που βλέπεις όταν φτάνεις στη Πέτρου Ράλλη “Αλλοδαπών” είναι το πρόσωπο της αστυνομίας. Ένα σκληρό πρόσωπο σε “καλωσορίζει”, ειδικά αν είσαι Αλγερινός. Σε σπρώχνουν μέχρι την είσοδο του κτιρίου. “Μέσα, μέσα!”. Σε αντιμετωπίζουν άσχημα από την αρχή, προσπαθούν να σε προκαλέσουν, πάντα κάνουν ρατσιστικά σχόλια: “Πίσω στη χώρα σας!”, “Γιατί ήρθες εδώ;”, “Τι κάνεις στην Ελλάδα;”. Από τη πρώτη στιγμή, αρχίσαμε να επικοινωνούμε με τους άλλους κρατούμενους. Κάναμε ερωτήσεις, όπως: “Γιατί είστε εδώ;”, “Πώς είναι η κατάσταση εδώ μέσα;” και “Πότε βγαίνεις;”. Αλλά κανένας δεν ήξερε την απάντηση στη τελευταία. Για να γίνει πιο ξεκάθαρο το διάστημα που μερικοί από τους κρατουμένους περνάνε μέσα, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν πρωτοφτάσαμε στη Πέτρου Ράλλη για πρώτη φορά, συναντήσαμε έναν άνδρα. Ένα χρόνο μετά, όταν περάσαμε ξανά από το Αλλοδαπών, για τα αποφυλακιστήριά μας τον βρήκαμε εκεί. Ήταν κρατούμενος για 14 μήνες. Η δεύτερη μέρα είναι εκείνη που βιώνεις την πραγματικότητα, τα σοβαρά πράγματα. Οι μπάτσοι μας εκφόβιζαν γιατί προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς λειτουργεί μέσα. Όταν τους ρωτάς πόσο καιρό θα μείνεις, θα δεις ότι είναι συνηθισμένο στο να βγάζουν κάποιον από το κελί του, στην αυλή ή σε ένα γραφείο και να τον δέρνουν. Κάποτε, κάποιος επέστρεψε με εξαρθρωμένο ώμο. Είναι πραγματικά πολύ βρώμικα μέσα. Δεν παρέχουν βασικές προμήθειες και προϊόντα υγιεινής. Δεν υπάρχουν σεντόνια, πετσέτες, σαμπουάν, σαπούνι ή ξυραφάκια. Όλοι φωνάζουν για να καταλάβουν τι στο διάολο συμβαίνει εδώ. Είμαστε κυριολεκτικά σαν ζώα σε κλουβιά, μας φωνάζουν και μας ξυλοκοπούν. Το νερό έρχεται από ένα βρώμικο ντεπόζιτο. Δεν σου δίνουν μπουκάλια νερού, οπότε πρέπει να πιεις από εκεί. Το φαγητό είναι λίγο και αηδιαστικό. Δεν δίνουν κουτάλια για όλους οπότε τρώγαμε με τα βρώμικα χέρια μας. Οι κοριοί, τα κουνούπια -7-