ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ διατάξεων περί παραγραφής. Σύμφωνα με αυτές, υφίστατο δικαίωμα πενταετούς παραγραφής των χρηματικών απαιτήσεων κατά του Δημοσίου σε περίπτωση άπρακτης παρέλευσης των προθεσμιών του νόμου δια της σιωπηρής άρνησης της διοίκησης. Τυχόν δεύτερη αίτηση δεν ήταν δυνατό να αναστείλει την παραγραφή. Ο Συνήγορος του Πολίτη επεσήμανε ότι το αναπάντητο της εμπρόθεσμης αίτησης του πολίτη επέτρεψε την επανέναρξη της παραγραφής, η οποία με τη συμπλήρωσή της είχε ως συνέπεια να έχουν παραγραφεί οι αξιώσεις αποζημίωσης για τα επίμαχα έτη. Οι αξιώσεις αυτές δεν μπορούσαν να αναζητηθούν ούτε δικαστικώς, διότι η παραγραφή λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από τα δικαστήρια. Σύμφωνα όμως με την άποψη του Υπουργείου Πολιτισμού, η απώλεια του δικαιώματος αποζημίωσης αποτελούσε αποκλειστική υπαιτιότητα του θιγόμενου, καθώς αμέλησε να αξιοποιήσει τη δυνατότητα προσφυγής του «στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους προκειμένου να λάβει χώρα η εξώδικη αναγνώριση των απαιτήσεών του». Η Αρχή εκτίμησε ότι η νομοθεσία δεν προέβλεπε προσφυγή τέτοιας φύσεως και επεσήμανε ότι δεν είναι θεμιτό να απαιτείται οπωσδήποτε η προσφυγή στη δικαστική οδό εκ μέρους του πολίτη για την άσκηση των δικαιωμάτων του. Τόνισε ακόμη, ότι στο πλαίσιο της χρηστής διοίκησης ο πολίτης θα πρέπει να ενημερώνεται για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και να μην τίθεται προ μη αναστρέψιμων συνθηκών. Η πρόταση της Αρχής για νομοθετική ρύθμιση που θα αναγνωρίζει το απαράγραπτο των χρηματικών απαιτήσεων στις περιπτώσεις αποζημίωσης λόγω στέρησης χρήσης ιδιοκτησίας, δεν έγινε δεκτή από το Υπουργείο, με το αιτιολογικό ότι κρίθηκε ως «δικαιοπολιτικά μη ενδεδειγμένη» εξαιτίας της ευθύνης που κατά τη γνώμη του φέρουν οι ίδιοι πολίτες για τη δικαστική διεκδίκηση των αξιώσεων που υπόκεινται σε παραγραφή.39 2.5. Αναπηρία - Δαπάνες θεραπειών Ο Συνήγορος χειρίστηκε μεγάλο αριθμό αναφορών γονέων παιδιών με αναπηρίες, σχετικά με τη συρρίκνωση των ειδικών θεραπειών τους, λόγω τροποποίησης διατάξεων που αφορούν τη διαδικασία απόδοσης δαπανών του ΕΟΠΥΥ, αλλά και λόγω του σχεδίου της υπό διαμόρφωση ενιαίας Σύμβασης παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, μεταξύ του ΕΟΠΥΥ και ιδιωτών παρόχων (Ενιαίος Κανονισμός Παροχών Υγείας). Ο Συνήγορος στην παρέμβασή του επεσήμανε την υποχρέωση διασφάλισης στο νόμο και υλοποίησης των θεσμοθετημένων δικαιωμάτων του παιδιού, επισημαίνοντας ότι η συγκυρία πρέπει να αποτελέσει έναυσμα για την επίλυση χρόνιων θεμάτων, όπως: α) η σαφής θεσμική αποτύπωση όρων και προδιαγραφών για την παροχή ειδικών θεραπειών και τη διασφάλιση προϋποθέσε39. ΦΥ 218945/16 67