ðáñÜñôçìá ã ÐÅÑÉÏÑÉÓÌÏÓ ÊÉÍÇÓÇÓ, ÓÙÌÁÔÉÊÇÓ ÄÑÁÓÔÇÑÉÏÔÇÔÁÓ. ÁÐÁÃÏÑÅÕÓÇ ÐÑÏÁÕËÉÓÌÏÕ. ÁÍÕÐÁÑÎÉÁ ÁËËÙÍ ÐÑÏÓÂÁÓÉÌÙÍ ×ÙÑÙÍ ÅÊÔÏÓ ÁÐÏ ÔÏÍ ÊÏÉÔÙÍÁ ðßíáêáò: 9 Συγκεκριµένα για το χώρο κράτησης στη Λέρο αναφέρεται ότι η δυνατότητα προαυλισµού υπάρχει αλλά ο ίδιος ο ξενοδόχος «έχει το νου του», δεν επιτρέπει τον προαυλισµό πολλών ατόµων µαζί, για να µπορεί να τους ελέγχει. Στη Ρόδο, τυπικά υπάρχει κέντρο υποδοχής (ή τουλάχιστον έτσι το λένε) γεγονός που σηµαίνει µια σχετική ελευθερία κινήσεων, ουσιαστικά είναι χώρος κράτησης, αναφέρει η ερωτώµενη υπάλληλος του GCR. Είναι ένας περίφρακτος χώρος, µε πύλη που ανοιγοκλείνει µετά από απόφαση του φύλακα και επειδή είναι σε άθλια κατάσταση. Η ποιότητα του χώρου και ο έλεγχος από το φύλακα, καθώς και το γεγονός ότι προηγήθηκε σύλληψη - από το λιµενικό - των ατόµων που βρίσκονται εκεί οδηγούν στο να νοείται ως χώρος κράτησης. Η ιδιαιτερότητα της κράτησης στην Κάλυµνο έγκειται στο γεγονός ότι οι µετανάστες είναι ελεύθεροι να κινηθούν εκτός ξενώνα, στο νησί και ότι κάτοικοι και ξενοδόχος «έχουν το νου τους» καθώς στο ξενοδοχείο (ή τα ξενοδοχεία ενίοτε) οι φρουροί έχουν διακριτική παρουσία. Η αστυνοµία κάνει συχνές καταµετρήσεις και καταγραφή των κρατουµένων. Οι κρατούµενοι δεν φεύγουν από το νησί γιατί δεν έχουν χαρτιά αλλά ρωτάνε συνεχώς τον υπάλληλος του GCR πότε θα φύγουν και τελικά ο εγκλεισµός φαίνεται να πραγµατοποιείται σε κλίµακα νησιού, οπότε να µην µπορούµε να αναφερθούµε σε ελευθερία ή µη κίνησης ή τελικά µάλλον αυτή υπάρχει αλλά στα πλαίσια ενός διευρυµένου εγκλεισµού (κλίµακας νησιού). Πρόσφυγας πρώην κρατούµενος στο χώρο κράτησης στο Σουφλί αναφέρει ότι δεν προαυλίζονταν ποτέ εκτός από µια φορά που µια γυναίκα αρρώστησε και τότε τους άφησαν να βγουν για µιάµιση ώρα στο υπαίθριο χώρο στάθµευσης (για τις κλούβες της αστυνοµίας). Για την Γενική Αστυνοµική Διεύθυνση Χίου, άλλος πρόσφυγας, που κρατήθηκε για τρεις µήνες το 1997 αναφέρει ότι δεν προαυλίστηκε ποτέ, ούτε επισκέφθηκε άλλο χώρο του κρατητηρίου εκτός από ένα γραφείο στον ακριβώς πάνω όροφο του κελιού του, όπου του έγινε ανάκριση από κλιµάκιο της Κ.Υ.Π. Επίσης ακόµα και η πρόσβαση στην τουαλέτα γινόταν µια φορά την ηµέρα για ένα µε δύο λεπτά. Υπάλληλος της Διεθνούς Αµνηστίας αναφέρει ότι σε κάποια Α.Τ. γίνεται προαυλισµός στο εσωτερικό του κτηρίου, στον όροφο των κρατητηρίων, γεγονός όµως που δεν διασταυρώνεται από κανέναν πρώην κρατούµενο σε Α.Τ.. Γενικά πάντως ο ίδιος αναφέρει ότι δεν προβλέπεται προαυλισµός και αυτός είναι κανόνας για τα κρατητήρια αφού προορίζονται για κράτηση περιορισµένου χρόνου. Γενικά για το Τµήµα Αλλοδαπών Αττικής (για τα προηγούµενα και το παρόν κτήριο) ο ίδιος αναφέρει ότι επίσης δεν προβλέπονται χώροι προαυλισµού και χώροι κοινής χρήσης (π.χ. σίτισης). Στο καινούριο αναφέρει ότι κάποιες ώρες της ηµέρας οι κρατούµενοι βγαίνουν σε τµήµα του διαδρόµου (ο οποίος δεν έχει ούτε φυσικό φως στην πτέρυγα των ανδρών) που αντιστοιχεί στο κελί τους και στα δύο-τρία διπλανά κελιά, υπό την επιτήρηση πάντα του φύλακα (και της κάµερας). Για τον ίδιο χώρο υπάλληλος της «Ιατρικής Παρέµβασης» αναφέρει την ύπαρξη εσωτερικών κεντρικών χώρων - «ταρατσών», διαστάσεων 100τµ σε κάθε όροφο, οι οποίες δε χρησιµοποιούνται µε την αιτιολογία της έλλειψης του απαιτούµενου προσωπικού για τη φύλαξη των προαυλιζόµενων. Οι χώροι αυτοί είναι αποµονωµένοι από τους υπόλοιπους µε τοίχους ύψους 3µ περίπου. Τη µη δυνατότητα προαυλισµού των κρατούµενων στους χώρους κράτησης καταγγέλλουν και η «Ελευθεροτυπία» (φύλλο 14/07/2002), οι “Γιατροί του Κόσµου” (29/8/02), ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων του Συµβουλίου της Ευρώπης (2003), η ο Συνήγορος του Πολίτη σε έκθεση του 2005, αναφέροντας συγκεκριµένα: «Ανάµεσα στα σοβαρότερα ζητήµατα που αναδείχθηκαν από τις αυτοψίες είναι το πρόβληµα του συνεχούς εγκλεισµού των κρατουµένων ανηλίκων, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν εκτός κελιού, για λόγους ασφαλείας. Σε µια περίπτωση (Α.Τ. Χαλανδρίου), δίνεται η δυνατότητα κατά διαστήµατα εξόδου σε µικρό διάδροµο που εφάπτεται στα κελιά. Επίσης, µόνο σε µία περίπτωση (Αµυγδαλέζα Αττικής), υπάρχει ένας περιφραγµένος ακάλυπτος χώρος, στον οποίο σύµφωνα µε τους φύλακες οι ανήλικοι µπορούν να περπατήσουν από τις 10 έως τις 12 το πρωί και από τις 6 έως τις 7 το απόγευµα. Αυτός είναι ένας, παρακείµενος στα κελιά των κρατουµένων γυναικών, χώρος διαστάσεων περίπου 3 x 15 µ., ο οποίος περιβάλλεται από ψηλά κάγκελα (περίπου 3 µ.) που περιορίζουν την ορατότητα σε 73