3/ ÌÅÔÁÍÁÓÔÇÓ-ÐÑÙÇÍ ÅÃÊËÅÉÓÔÏÓ ÓÅ ×ÙÑÏ ÊÑÁÔÇÓÇÓ 3.1/ ÕÐÏÊÅÉÌÅÍÏÐÏÉÇÓÇ Κατά τον εγκλεισµό τους στους χώρους κράτησης οι µετανάστες βρίσκονται σε έναν ενδιάµεσο χώρο µεταξύ επικρατειών, «χώροκαραντίνας», διαχειριζόµενο αποκλειστικά από την εξουσία. Ένα πεδίο απέλασης, εξορίας, αποκλεισµού και εξαίρεσης, µε την έννοια της αναστολής του νόµου, βρίσκεται εντός ενός «δικαιοπολιτικού κενού». Οι χώροι κράτησης αποτελούν εκείνους τους «µη χώρους» µεταξύ του πριν και του µετά στους οποίους πραγµατοποιείται το «τελετουργικό απογύµνωσης», δηλαδή της απώλειας οποιασδήποτε από τις προηγούµενες ιδιότητες όπως εκείνη του πολίτη ή αναγνωρισµένες κοινωνικές ταυτότητες (γιός, σύζυγος, Ιρανός, ...). Μόνο η πρόσληψη ενός συνόλου νέων ταυτοτήτων θα εγγράψει τους µετανάστες στον κοινωνικοπολιτικό χώρο της επικράτειας. Ο µετανάστης είναι ο απωθηµένος χωρικά, θεσµικά και κοινωνικά. Εισέρχεται σε έναν «κρίσιµο χώρο» αναµόρφωσης όπου του προσδίδεται µια για πάντα, το στίγµα του εγκλείστου, του «ποινικού». Ως τέτοιος, εντάσσεται σε ένα ενιαίο πεδίο από αντικείµενα, αυτό της εγκληµατικότητας, της οποίας νοείται κοινωνικά ως φορέας και της οποίας το σηµαινόµενο οφείλει διαρκώς να επαναφέρει. «…ç áðïãýìíùóç ðïõ áöáéñïýóå áðü ôïõò öïñåßò ðñüôåñùí ñüëùí ôéò êïéíùíéêÝò éäéüôçôåò êáé ôá ðïëéôéóìéêÜ ãíùñßóìáôá ôçò Üëëïôå êáôå÷üìåíçò áëëÜ ðëÝïí áðïëåóèåßóáò êïéíùíéêÞò èÝóçò äåí Þôáí ðáñÜ áíáãêáßï ðñïêáôáñôéêü óôÜäéï ãéá ôçí åðáíÝíäõóç ôùí «êïéíùíéêÜ ãõìíþí» ìå ôá óõìðáñïìáñôïýíôá ôùí íÝùí êïéíùíéêþí ñüëùí ôïõò.» Z. Bauman 38 74: ðáñÜñôçìá á, óåë. 54 Η χωρική αποµόνωση, η εξορία, τον καθιστά εξατοµικευµένη οντότητα, χωρίς σύνδεση µε τον πληθυσµό. Όντας µακριά από τα βλέµµατα δυνάµει συµµάχων, ζει εσώκλειστος µε τους δεσµοφύλακές του. Ταυτόχρονα όµως, το ίδιο το γεγονός του εγκλεισµού του τον καθιστά µίασµα κοινωνικά. Όπως επισηµαίνει ο Foucault, «Ο εγκληµατίας ορίζεται ως εχθρός της κοινωνίας... ο εγκλεισµός του αποσκοπεί στο συµφέρον της κοινωνίας ή την ανάγκη προστασίας της... παίρνει απέναντί της τη θέση εσωτερικού εχθρού». Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις κατοίκων κοντά σε χώρους κράτησης που είτε δυσανασχετούν µε την ύπαρξή τους, ως πηγών µόλυνσης (λόγω των, γνωστών σε αυτούς, κακών συνθηκών που επικρατούν εκεί) είτε υπερθεµατίζουν των δυσµενών συνθηκών των χώρων µε τη λογική ότι «όσο καλύτερες είναι (οι συνθήκες) τόσοι περισσότεροι θα έρχονται».74 Εδώ αναρωτιέται κανείς αν οι τοίχοι των χώρων αυτών προστατεύουν τους κατοίκους από τους κρατούµενους ή το αντίθετο. Από την πλευρά τους οι κρατούµενοι εισπράττουν το στιγµατισµό και την απόρριψη και είναι αυτό το στοιχείο που µπορεί να τους εγκλωβίσει στο χώρο κράτησης καλύτερα και από ένα χιλιόµετρο συρµατοπλέγµατος. Άρα, ένας επιβεβληµένα εκτοπισµένος, διώκεται ως «λαθραίος», ποινικοποιείται, εγκλείεται και στιγµατίζεται.