από τα κάγκελα καθώς πρόσβαση η αστυνομία δεν έδινε επικαλούμενη λόγους ασφαλείας ενώ πολλοί φρουροί αρνούνταν συστηματικά να βγάζουν από τους θαλάμους ανθρώπους που έχρηζαν ιατρικής φροντίδας, κοινωνικής και νομικής αρωγής. Τους πρώτους αυτούς μήνες η καταγραφή κοινωνικών ιστορικών και αιτημάτων ασύλου λάμβανε χώρα με παράδοξους τρόπους: με το προσωπικό να στέκεται έξω από τους θαλάμους και να συνομιλεί με τους «φιλοξενούμενους» που ήταν μέσα. Η διατήρηση του απορρήτου υπήρξε αδύνατη. Αργότερα, υπεύθυνος της Νομαρχίας ανέλαβε την κατασκευή ενός γραφείου μέσα στην αποθήκη του κέντρου κράτησης. Ήταν ένας χώρος από γυψοσανίδα που όμως δεν είχε ταβάνι και παράθυρα. Μέσα σε αυτόν τον αφιλόξενο χώρο ―διαποτισμένο από την δυσοσμία και την βρωμιά που ανέδυαν οι τουαλέτες―, στο βρώμικο πάτωμα, δίπλα στα ακατάστατα κρεβάτια, με ντεκόρ συνθήματα και ονόματα γραμμένα (με οδοντόκρεμα και μαρκαδόρο σαν γκράφιτι) στα περσικά και τα αραβικά πάνω στους τοίχους, τα χρησιμοποιημένα φακελάκια τσαγιού που κρέμονταν ανάποδα από το ταβάνι, τα σπασμένα τζάμια, τις «ξερχαβαλωμένες» πρίζες και λάμπες, τις τρύπες στους τοίχους, δίπλα στα σκουπίδια, επιτελείτο και η προσευχή· πάνω σε πλαστικές μαύρες σακούλες σκουπιδιών, σε σεντόνια, κουβέρτες ή χαλιά. Αυτά, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο χώρο, ήταν καθαρά και κανείς δεν πατούσε πάνω τους με τα παπούτσια ή τις παντόφλες. Το «ανορθόδοξο» ντεκόρ και η γενικότερη «αταξία» ενισχυόταν από «υπόγειες» πρακτικές που δεν ήταν αποδεκτές από την πλειοψηφία των υπαλλήλων του Κέντρου και που λάμβαναν χώρα συχνά χωρίς να υποπέσουν στην αντίληψη τους. Μία τέτοια πρακτική ήταν η «μαύρη οικονομία» με αντικείμενα -παπούτσια, ρούχα, κουβέρτες, σαπούνια, οδοντόβουρτσες, οδοντόκρεμες, φάρμακα και τσιγάρανα καταλήγουν πολλές φορές να εμπλέκονται σε ένα σύστημα οικονομικής συναλλαγής, η οποία συνήθως εμπεριέχει το στοιχείο της εκμετάλλευσης, περνώντας συνήθως από πολλά χέρια23 Το κέντρο κράτησης αποτελούσε κυριολεκτικά ένα «βασίλειο της ετεροτοπίας» καθώς δεν ήταν απλά ένας (αντί-) τόπος, περιθωριοποιημένος από την εξωτερική κοινωνία. Στο ίδιο το εσωτερικό του συνυπήρχαν ποικίλοι και ενίοτε ετερόκλητοι τόποι. Μέσα στα κελιά λειτουργούσαν 23 Βλ και Goffman 1994 για τέτοιου τύπου πρακτικές που συναντά κανείς σε ολοπαγή ιδρύματα 19