θαλάμους οι ενήλικες άνδρες. Στο ίδιο επίπεδο, αλλά σε κοντέινερς, στεγαζόταν το ιατρείο και δίπλα του το γραφείο της αστυνομίας. Αν και δίπλα-δίπλα, τα δύο κοντέινερς χωρίζονταν με ένα συρματόπλεγμα που αγκάλιαζε περιμετρικά το γραφείο των αστυνομικών σχηματίζοντας ένα επιμέρους μικρό περιφραγμένο τετράγωνο που έμοιαζε με αυλή σπιτιού. Ένα αναρριχώμενο φυτό δημιουργούσε φυσική σκιά σε αυτήν την αυλή στην οποία οι φύλακες είχαν τοποθετήσει ένα ορθογώνιο μεγάλο τραπέζι και πλαστικές καρέκλες για να κάθονται όταν ο καιρός ήταν ζεστός. Η εικόνα αυτή αποτύπωνε την προσπάθεια αποσπασματικής οργάνωσης της αταξίας που κυριαρχούσε έξω από το περιφραγμένο τετράγωνο. Αυτός ο περιφραγμένος χώρος άνοιγε και έκλεινε με μια συρμάτινη πόρτα η οποία κλείδωνε με έναν σύρτη. Ένα χαρτί γραμμένο στο χέρι και πρόχειρα κολλημένο πάνω στην συρμάτινη πόρτα υπενθύμιζε ότι η είσοδος σε αυτόν τον χώρο επιτρέπεται μόνο σε αστυνομικούς. Ενίοτε αυτό το χαρτί βρέχονταν ή ξεκολλούσε από τον αέρα. Η δυνατότητα «παραβίασης» αυτού του συνόρου από το προσωπικό εξαρτιόταν από τις σχέσεις συμπάθειας ή αντιπάθειας που είχαν αναπτυχθεί μέσα στο Κέντρο ή από το αν τελικά και οι ίδιοι οι αστυνομικοί ξεχνούσαν τον λόγο ύπαρξης του διαχωριστικού. Κάποιες φορές, η είσοδος ήταν υπό όρους, δηλαδή με γάντια και με μάσκα, διότι οι φρουροί θεωρούσαν ότι πολλοί από το προσωπικό «κουβαλούσαν τις αρρώστιες των λαθρομεταναστών».19 Η συνύπαρξη των δύο κοντέινερς δεν υπήρξε αρμονική, καθώς, άρρωστοι πρόσφυγες περίμεναν υπομονετικά, ο ένας πίσω από τον άλλον, έξω από την πόρτα του ιατρείου προκειμένου να εξεταστούν. Στο γειτονικό κοντέινερ η παρουσία τους αντιμετωπιζόταν με έντονη δυσαρέσκεια. Υπήρχε διάχυτος, άλλωστε, ο φόβος της αρρώστιας. Στο δεύτερο επίπεδο υπήρχαν δύο θάλαμοι ο ένας εκ των οποίων στέγαζε τις γυναίκες και τα παιδιά, ενώ ο άλλος θάλαμος και πάλι ενήλικες άνδρες. Τρία κοντέινερς μικρής χωρητικότητας (που κατά τους θερινούς μήνες η ζέστη καθιστούσε τη διαβίωση σε αυτά ανυπόφορη) χρησιμοποιούνταν προκειμένου να απομονωθούν 19 Μεταφέρω τα λόγια κάποιου φρουρού ο οποίος δεν με άφηνε να χρησιμοποιήσω το βιβλίο «εισερχόμενων-εξερχόμενων» στο οποίο καταγράφονταν τα στοιχεία όλων των διαμενόντων στο Κέντρο προσφύγων επειδή δεν φορούσα μάσκα και γάντια στις επαφές μου με τους πρόσφυγες. Όταν δέχτηκα να βάλω μάσκα και γάντια προκειμένου να εισέλθω στον χώρο του φρουρού και να αγγίξω το βιβλίο θίχτηκε. Με κατηγόρησε δε ότι τον σιχαίνομαι γι’ αυτό και θέλω να φορέσω τη μάσκα (ενώ αντίθετα δεν σιχαίνομαι τους πρόσφυγες) και δεν μου επέτρεψε να κάνω τη δουλειά μου. 14