Με τα λόγια τους.. Είμαστε όλοι από την Αλγερία αλλά ο καθένας έχει μια διαφορετική ιστορία για το πώς έφτασε μέχρι την ελλάδα. Τέσσερις από μας ήρθαμε μέσω της τουρκίας και φτάσαμε στη Χίο, σε ένα πολύ άθλιο στρατόπεδο που διαχειρίζονταν συγκεκριμένες ΜΚΟ. Δεν μας παρείχαν φαγητό και ζούσαμε σε σκηνές. Μας επιτέθηκαν φασίστες. Περίπου 80 άτομα υπερασπίστηκαν το καμπ από αυτούς. Όταν μπήκε η αστυνομία, δύο ώρες αργότερα, συνέλαβαν μόνο τους Αλγερινούς. Καταλήξαμε στο κέντρο κράτησης της Κορίνθου, φυλακισμένοι για επτά μήνες. Οι μπάτσοι είναι επίσης φασίστες. Δεν τους αρέσουν οι Άραβες και μας αντιμετώπιζαν πολύ άσχημα στη φυλακή. Ένας από εμάς ήταν άρρωστος και έχει άσθμα, αλλά ποτέ δεν τον μετέφεραν στο νοσοκομείο. Αυτή είναι μία σκληρή φυλακή. Το φαγητό δεν είναι αρκετό, πρέπει να αγοράσεις τα πάντα και πολλοί αρρωσταίνουν λόγω της κακής υγιεινής. Οι άνθρωποι εκεί, αυτοτραυματίζονται στη προσπάθεια να βγουν και πολλοί έκαναν απόπειρα αυτοκτονίας. Κάναμε κάποιες διαδηλώσεις μέσα στη φυλακή επειδή οι μπάτσοι δε δέχονταν αιτήματα ασύλου. Οργανώσαμε μαζικές απεργίες πείνας. Καταφέραμε να κάνουμε τέσσερις απεργίες των τεσσάρων ημερών. Η αστυνομία απάντησε χτυπώντας μας με τα γκλοπ τους. Για όσο ήμασταν εκεί, είχαμε διαρκώς φαγούρα, ξύσιμο και σοβαρές δερματικές παθήσεις. Ζητούσαμε από τους μπάτσους να μας πάνε στο νοσοκομείο κάθε μέρα, αλλά ποτέ δεν νοιάστηκαν. Ένας από εμάς κατάφερε να θεραπευτεί από τις ��ολύνσεις αγοράζοντας τα φάρμακά του, μετά από ένα χρόνο, όταν βρισκόταν ακόμα στη φυλακή Δομοκού. Πριν την Πέτρου Ράλλη, μας έστειλαν σε άλλα κέντρα κράτησης χωρίς καμία εξήγηση. Στο Ναύπλιο, στην Τρίπολη... Εκεί, η αστυνομία είχε πολλά προβλήματα μαζί μας και τελικά μας έστειλαν στο κέντρο κράτησης Αλλοδαπών στην Αθήνα. Συναντηθήκαμε με τους άλλους που ήταν ήδη στο κελί και μαζί γίναμε «οι 8». -6-