ðáñÜñôçìá ã Κορυδαλλού, κρατούµενη το 1992 αναφέρει ότι είχε πρόσβαση στην κουζίνα και τον αύλιο χώρο και επαφή µε άλλες κρατούµενες (τοξικοµανείς κυρίως). Επίσης, αναφέρει ότι µπόρεσε να δεχτεί τηλεφωνήµατα µόνο δύο φορές. Η ίδια πρόσφυγας για τα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Α. λέει ότι, για να πάει κανείς στην τουαλέτα, έπρεπε να χτυπάει για πολύ ώρα την πόρτα του κελιού. Τα ακριβή της λόγια ήταν «δεν άνοιγε εύκολα». Για το χώρο κράτησης στη Ρόδο το 2003, υπάλληλος του GCR αναφέρει ότι δεν υπήρχε τηλέφωνο, αν και επικρατούσε µια σχετική «χαλαρότητα» όσον αφορά στην έξοδο των κρατουµένων. Η διαµόρφωση του κάθε κοιτώνα (οι οποίοι δεν έχαιραν καµίας απολύτως συντήρησης και ήταν κατεστραµµένοι), αποτελούσε φροντίδα των κρατουµένων. Κάποιοι είχαν για παράδειγµα κασετόφωνα και καθηµερινά ασχολούνταν µε την καθαριότητα του χώρου. Η τοπική κοινωνία ήταν φιλική και οι ντόπιοι τους πήγαιναν ρούχα και διάφορα αντικείµενα καθηµερινής χρήσης. Υπάλληλος της Διεθνούς Αµνηστίας αναφέρει ότι η έλλειψη επικοινωνίας των κρατουµένων µε τον έξω κόσµο είναι πιο έντονη στις περιοχές των συνόρων. Για την Αµυγδαλέζα ο ίδιος αναφέρει ότι υπάρχει καρτοτηλέφωνο στους διαδρόµους, στους οποίους οι κρατούµενοι έχουν πρόσβαση κάποιες ώρες. Για το φυλάκιο στα Βρυσικά το 2006 αναφέρεται ότι δεν υπήρχε τηλέφωνο. Για το χώρο κράτησης στη Χαλκίδα ότι οι κρατούµενοι είχαν διαµορφώσει στοιχειωδώς (τοποθετώντας ένα ύφασµα στο δάπεδο) ένα χώρο ένα ως σηµείο προσευχής. Στην εφηµερίδα “Εποχή” αναφέρεται: «Την περίοδο της κράτησης τους είναι ολοκληρωτικά αποκλεισµένοι από κάθε είδους επικοινωνία». Στην Έκθεση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώµατα του Ανθρώπου, το 2003, τονίζεται χαρακτηριστικά: «Το σύστηµα παροχής σίτισης δεν είναι ενιαίο στους διάφορους χώρους κράτησης. Στις περισσότερες περιπτώσεις εξασφαλίζεται κατόπιν συµβάσεων µε γειτονικά εστιατόρια ή µε εταιρείες τροφοδοσίας και δεν φαίνεται να υπάρχει πρόβληµα ως προς την επάρκεια και την ποιότητα του φαγητού. Παρόλα αυτά, σε µία περίπτωση διαπιστώθηκε η έλλειψη πρόνοιας για παροχή του πρωινού γεύµατος, µε αποτέλεσµα οι κρατούµενοι να παραµένουν νηστικοί επί δεκαεννέα ώρες (Α.Τ. Ν. Ιωνίας Βόλου). Σε άλλη περίπτωση, είχε επιλεγεί η λύση µεταφοράς µερίδων φαγητού που περίσσευαν από γειτονική φυλακή, προκειµένου να εξοικονοµείται το ποσό που αντιστοιχούσε στους κρατουµένους για τη σίτιση. Οι ίδιοι οι κρατούµενοι δήλωσαν ότι δεν µπορούσαν να καταναλώσουν το φαγητό, διότι δεν είναι κοντά στις διατροφικές τους συνήθειες και όντως διαπιστώθηκε ότι το φαγητό, την ηµέρα της αυτοψίας, δεν είχε καταναλωθεί (Α.Τ. Ν. Ιωνίας Βόλου). Τέλος, σε µία περίπτωση, µία κρατούµενη διαµαρτυρήθηκε για την δυσχέρεια παροχής ειδικών τροφών για το πολύ µικρής ηλικίας κοριτσάκι της, το οποίο δεν µπορούσε να τρέφεται όπως οι ενήλικες (Τµήµα Αλλοδαπών Αµυγδαλέζας Αττικής)». Ο Συνήγορος του Πολίτη σε έκθεση του 2005 αναφέρεται σε «βελτιώσεις κρατητηρίων που δεν πραγµατοποιήθηκαν (π.χ., προσθήκη χώρου σίτισης - τραπεζαρίας- στο µεγαλύτερο κρατητήριο του Ελληνικού για να µην τρώνε οι κρατούµενοι στα ράντζα» παρόλες τις διαρκείς παρατηρήσεις του. Παράλληλα στον τύπο αναφέρεται ότι: «Τα επισκεπτήρια όταν δεν είναι απαγορευµένα, είναι αυστηρά ελεγχόµενα, ο κρατούµενος βρίσκεται πίσω από ένα τζάµι (θυµίζοντας φυλακές άλλων χωρών). Η τηλεφωνική επικοινωνία είναι αδύνατη... Το φαγητό είναι ελάχιστο και κακής ποιότητας (παρότι επιδοτούµενο)». Χαρακτηριστικά, στο φύλλο της “Ελευθεροτυπίας”, στις 5/9/2004 φιλοξενείται απόσπασµα από επιστολή κρατουµένων στο χώρο κράτησης της Σάµου: «Τρεις µήνες σε στρατόπεδο χωρίς τρόπους και µέσα να ξεχάσουµε τα προβλήµατά µας είναι σαν να είµαστε φυλακή...». Σε δελτίο τύπου του τµήµατος της Διεθνούς Αµνηστίας, µε θέµα “Ελλάδα: Τα ανθρώπινα δικαιώµατα παραβιάζονται στο περιθώριο της κοινωνίας”, περιλαµβάνονται δηλώσεις του Γ.Σ., Ιρακινού υπηκόου, 24 ετών, ο οποίος είχε συλληφθεί και τεθεί υπό κράτηση µόλις εισήλθε στην Ελλάδα: «Δεν υπάρχει τηλέφωνο εδώ και δεν έχω µιλήσει µε τους γονείς µου, από τότε που ήρθα. Δεν ξέρουν εάν είµαι ζωντανός ή νεκρός. Η µητέρα µου είναι καρδιοπαθής και δεν έχω κατορθώσει να τηλεφωνήσω και να την ενηµερώσω. Δεν πεθάναµε, αλλά εύχοµαι να είχα πεθάνει». Σε κείµενο που έχει δηµοσιευθεί στο διαδίκτυο, απόσπασµα έρευνας της Ντίνας Δασκαλοπούλου, γράφεται: «Οι µετανάστες κρατούµενοι της Πέτρου Ράλλη δεν δέχονται επισκεπτήριο, παρά µόνο από τους συνηγόρους τους και συγγενείς πρώτου βαθµού. Η αίθουσα είναι στενόµακρη, χωρίς παράθυρα, µε κάµερες σε όλες τις γωνίες της οροφής. Μικρά κουβούκλια το ένα δίπλα στο άλλο χωρίζονται από γυαλί. Δεν υπάρχει κανένα κάθισµα: οι συνήγοροι, οι επισκέπτες και 77